Abe Herbaugh

Abe Herbaugh behoort tot de Amerikaanse pijpenmakers die eind jaren 2000 naar voren kwamen. Herbaugh, geboren in de staat Virginia maar het grootste deel van zijn leven woonachtig in West Virginia, wijdde zijn eerste jaren aan de werkbank niet aan de pijp maar aan de elektrische gitaar; tijdens het bouwen en repareren van instrumenten deed hij zowel ervaring op met houtbewerking als met het vervaardigen van metalen hardware. De pijpen die hij met zijn eigen naam stempelt, komen voort uit een kleinschalige werkplaats waarin deze twee vaardigheden samenkomen.

Van gitaar naar pijp

Herbaughs belangstelling voor hout begon in de kleine werkplaats van zijn vader; een ambachtelijke workshop die hij na de middelbare school volgde, gaf hem de basiskennis van meten en gereedschap gebruiken die bij reparatiewerk hoort. Jarenlang produceerde hij bij Callaham Guitars elektrische gitaren en gitaarhardware. Aanvankelijk benaderde hij de pijp als roker en verzamelaar; de eerste door een meester gemaakte pijp die hij aanschafte was een Rad Davis, en daaruit ontstond zijn interesse in het vakmanschap van de Amerikaanse school.

Hij begon in 2009 zijn eigen pijpen te maken, in de werkplaats waar zijn vader viool bouwde. Deze eerste poging — waarbij hij een willekeurig blok onder handbereik combineerde met een kant-en-klaar gesneden mondstuk — zou hij later als een complete mislukking omschrijven. In 2010 nam hij voor het eerst als maker deel aan een pijpenbeurs; kort daarna gaf hij het gitaarwerk op om zich volledig aan de pijp te wijden.

Opleiding en omgeving

Herbaugh leerde het vak grotendeels zelfstandig: hij bestudeerde tweedehands pijpen bij de plaatselijke tabakszaak en probeerde de vormen ervan te reconstrueren. Deze autodidactische ontwikkeling werd aangevuld met korte periodes waarin hij bij ervaren collega's werkte. Premal Chheda, oprichter van Chheda Pipes, kreeg een tweedehands Herbaugh-pijp in handen, vond het werk veelbelovend en nodigde de jonge maker voor enkele dagen uit in zijn eigen werkplaats; Herbaugh vertelt dat die dagen hem een duidelijke sprong voorwaarts gaven. Zijn band met Steve Norse, eigenaar van Vermont Freehand — een bekende leverancier van pijpmaakmateriaal — resulteerde in 2014 in een verhuizing: Herbaugh vestigde zich in Vermont, waar hij zowel bij Norse werkte als zijn eigen werkplaats opbouwde.

Materiaal en stijl

Mondstukken worden niet uit kant-en-klare staven gemaakt, maar met de hand gevormd uit eboniet; de meester gebruikt af en toe ook zelf gegoten gekleurde polyesterstaven. Hoorn en zilver als versieringsmateriaal komen met mate voor bij de steelringen. Na verschillende bronnen voor briar te hebben geprobeerd, koos hij naar verluidt vroeg in zijn carrière voor de blokken van de Italiaanse snijder Mimmo.

Zijn vormrepertoire ligt dichter bij de Deense lijn dan bij de klassieke Engelse vormen; brandy, tomato en vloeiend gelijnde freehand-interpretaties gelden als zijn handtekening. Bij de afwerking staat zandstralen voorop: diep uitgesneden, dooraderde gestraalde gehele zijn wat het meest aan hem wordt herinnerd. Vanuit de gewoonte uit de gitaarhardwareproductie werkt hij in kleine series en met nauwe toleranties; naast pijpen maakt hij ook in beperkte oplage bijproducten zoals tampers.