Antonio Lancellotti

Antonio Lancellotti is een hedendaagse pijpenmeester die werkzaam is in de regio Basilicata in Zuid-Italië. Lancellotti, geboren in 1992, produceert in een eenmanswerkplaats in Oppido Lucano, een klein stadje gelegen op het heuvelachtige terrein van de provincie Potenza. Zijn relatie met het ambacht is laat en indirect ontstaan: nadat een oude pijp die in zijn handen viel zijn belangstelling had gewekt, heeft hij enige tijd gewerkt aan materiaal en ontwerp, begon hij in 2020 met het snijden van briar te experimenteren, en richtte hij in 2021, toen hij zijn eigen draaibank aanschafte, zijn werkplaats op. Zijn jaarlijkse productie wordt opgegeven tussen de zestig en zeventig pijpen.

Methode

Het grootste deel van Lancellottis werk berust niet op een vooraf getekend model, maar op beslissingen die worden genomen op basis van de nerf en dichtheid van het voorhanden zijnde blok; dit brengt zijn productie dichter bij de freehand-opvatting. Er wordt aangegeven dat hij twee verschillende werkvolgordes gebruikt: bij klassieke vormen worden eerst de gaten geboord en daarna wordt de ketel gevormd; bij vrije ontwerpen is de volgorde omgekeerd, eerst komt de vorm, het boren wordt tot het laatst bewaard. Zijn briar betrekt hij van Italiaanse leveranciers. De mondstukken snijdt hij met de hand uit ebonietstaaf; er wordt aangegeven dat hij ook Cumberland gebruikt. Materialen als hoorn, buxushout, messing band en Elforyn komen alleen als bescheiden overgangsringen in beeld.

Invloeden en omgeving

Zijn stijl, met zachte lijnen en continuïteit in de overgangen, staat dicht bij de Deense school; hijzelf noemt deze liever samen met klassieke Engelse maatvoering. Er zijn ook interpretaties die de gematigde volheid van zijn ketelverhoudingen terugvoeren op het spoor van Italiaanse werkplaatsen zoals Castello, maar deze vergelijking komt uit presentatieteksten. Hoewel hij zijn vak grotendeels zelfstandig heeft geleerd, is zijn collegiale omgeving bepalend geweest: de uitwisseling die hij onderhoudt met de Duitse meester Cornelius Mänz en met Davide Iafisco en Angelo Del Prete, lijkt zijn voorkeur voor technische precisie en eenvoud te hebben versterkt. Er wordt aangegeven dat hij een persoonlijke band heeft met Angelo Fassi en lid is van de Accademia della Pipa, die Italiaanse ambachtsmeesters samenbrengt; deze tweede informatie is niet onafhankelijk bevestigd.

Bekendheid

De naam van de meester heeft buiten Italië vooral bekendheid gekregen via Europese pijpenbeurzen en internationale verkoopnetwerken. Hijzelf, ook een pijprokende ambachtsman, zegt de voorkeur te geven aan Virginia-mengsels; hij vertelt dat hij zijn eerste pijp op zijn achttiende kreeg. Dat hij bas gitaar speelt in een groep, wordt vaak genoemd als het tegenwicht van het stille, langdurige werk in de werkplaats. Ondanks zijn korte productiegeschiedenis is de rijpheid van zijn werk een punt waar binnen de gemeenschap veel over wordt gesproken.