Arlington

Arlington, voluit Arlington Briar Pipes Corporation, is een Amerikaanse pijpenwerkplaats die in 1919 werd opgericht in de New Yorkse wijk Brooklyn. Omdat de naam zelden voorkomt op de pijpen die het bedrijf produceerde, blijft hij in de pijpengeschiedenis meestal op de achtergrond: de eigenlijke activiteit van het bedrijf was niet het verkopen van zijn eigen merk, maar het uitvoeren van bestellingen voor andere firma's. Volgens de overlevering werkte het atelier bijna zestig jaar op hetzelfde adres in Brooklyn.

Werkwijze als toeleveringsatelier

De werkwijze van Arlington is het typische voorbeeld van een model dat in de twintigste-eeuwse Amerikaanse pijpenindustrie wijdverbreid was. De fabriek bewerkte briarblokken en maakte de pijp af, maar het product kwam op de markt met het stempel van de tabakszaak of het merk dat de bestelling had geplaatst. Daardoor circuleert het grootste deel van de door het bedrijf geproduceerde pijpen vandaag onder andere namen.

Onder de merknamen die het bedrijf voor eigen gebruik hanteerde, worden naast Arlington ook Briarlee, Firethorn, Kimberly, Krona en Olde London genoemd; in de loop der tijd zijn hier tientallen namen aan toegevoegd. Ondanks deze veelheid aan namen is Arlington de enige naam waarvoor in de overlevering daadwerkelijk registratie is aangevraagd: de aanvraag uit 1962 zou in 1964 zijn afgerond. De meeste andere namen lijken zonder registratie enkel als stempel te zijn gebruikt.

Bekende zakelijke relaties

Naar verluidt heeft het atelier in de jaren vijftig pijpen gedraaid voor Wilke, een van de gevestigde tabakszaken van New York; dat Wilke-gestempelde pijpen in verschillende periodes van verschillende producenten kwamen, toont de continuïteit van dit soort contracten. Ook wordt in de gemeenschap vaak gezegd dat een deel van de Jobey-pijpen uit handen van Arlington kwam, al is niet gedocumenteerd tot welke jaren dit behoort. Omdat de meeste van deze relaties op contracten berustten, hebben ze geen schriftelijk spoor nagelaten; een belangrijk deel van de informatie berust op waarneming door verzamelaars.

Leiding en sluiting

Het enige totaaloverzicht dat we hebben van wie het bedrijf leidde, is de merkoverzicht uit 2005 van José Manuel Lopes. In dit overzicht wordt de naam Ludwig Rosenberger verbonden met een periode van herstel in de jaren veertig, terwijl de laatste fase waarin geproduceerd werd, wordt gekoppeld aan de jaren zeventig; ook Jack Uhle wordt genoemd als naam die met het bedrijf verbonden is. Dat de zoon van Rosenberger, Mel Rosenberger, later onder de naam DiMonte zijn eigen merk oprichtte, wordt eveneens in dezelfde bron vermeld. Geen van deze namen kon worden vergeleken met een onafhankelijk registerrecord; omdat ze op één bron berusten, moeten ze met voorzichtigheid worden gelezen. Ook wordt in de overlevering vermeld dat een medewerker van het bedrijf, Jack Kaye, in 1967 een ontwerpoctrooi verkreeg dat niets met pijpen te maken had.

Diezelfde overlevering vermeldt dat de Arlington Briar Pipes Corporation eind 1978 als inactief werd geschrapt uit het bedrijvenregister van de staat New York. Vandaag komt men op de tweedehandsmarkt zelden Arlington-gestempelde pijpen tegen; de exemplaren die restaurateurs onder handen nemen, zijn meestal grote, dikwandige modellen, waarvan een deel Rhodesian-vormen met een geribbeld oppervlak zijn. Het getande metalen verbindingsstuk (tenon) dat bij de mondstukverbinding wordt gebruikt, is eveneens een veelgenoemd detail van deze pijpen. Het stempel zelf geeft vaak op zichzelf geen voldoende identiteit; omdat pijpen die vermoedelijk uit hetzelfde atelier komen onder wel zes of zeven verschillende namen kunnen opduiken, moet Arlington vanuit verzamelperspectief niet als één enkel merk, maar als een productieadres worden beschouwd.