Arthur Leonard (Leonard's Pipe Shop)

Arthur Leonard is de ondernemer die in 1936 in de stad Portland, in de Amerikaanse staat Oregon, zijn naar zichzelf genoemde tabakszaak opende. De in de volksmond kortweg Leonard's genoemde winkel was niet zo bekend als de grote namen in de Amerikaanse pijpendetailhandel aan de oostkust; toch verwierf hij een geheel eigen plaats binnen de pijpenverzamelwereld. Wat hem deze plaats bezorgde, was niet zozeer wat er in de etalage lag, maar de rechtstreekse band die het bedrijf met de fabrikanten opbouwde.

De Band met de Leverancier

Leonard koos vanaf de eerste jaren van de zaak ervoor om op persoonlijk niveau samen te werken met de grote pijpenhuizen van die tijd. Op de schappen en in de voorraadboeken van de winkel stonden namen als Charatan, Barling, Sasieni, Kaywoodie en Comoy's. De concrete uitkomst van deze relatie waren grote en ongewone stukken die een gewone winkel niet had kunnen bemachtigen: forse Kaywoodies uit het einde van de jaren 1930, modellen met grote kamers die duidelijk op speciale bestelling waren gemaakt, en ongebruikte Dunhill Magnums in hun originele doos, die jarenlang in het bezit bleven.

Naar verluidt was een van de opvallendste bestellingen van de winkel gericht aan Charatan. In de jaren 1950 en 1960, toen de belangstelling voor meerschuimpijpen toenam terwijl Turkije tegelijk beperkingen oplegde aan de export van ruwe meerschuim, bestelde Leonard's vijftig Charatans met een van binnen met meerschuim gevoerde kop; volgens Lou Leonard, een latere eigenaar uit de volgende generatie, konden hiervan slechts ongeveer vijfendertig daadwerkelijk worden geleverd.

Het Verhaal over Barling en Sasieni

Een verhaal dat onder liefhebbers vaak wordt herhaald, stelt dat de winkel de volledige Barling-voorraad opkocht toen de familie Barling zich uit het bedrijf terugtrok, en dat er iets vergelijkbaars gebeurde bij de liquidatie van Sasieni. Dit verhaal is door verzamelaars die de periode van nabij volgden, gecorrigeerd. Toen het bestuur van Barling in 1960 overging naar Finlay, een dochterbedrijf van Imperial Tobacco, lagen de wekelijkse productie en voorraad van de firma ver boven wat één winkel had kunnen opkopen; volgens wat aan een Barling-verzamelaar uit die tijd werd verteld, kwam de hoeveelheid die Lou Leonard verzamelde neer op ongeveer honderd pijpen. Ook de kwaliteitsverandering bij Barling-pijpen wordt niet als een plotselinge, maar als een over jaren gespreide achteruitgang beschreven. Bij de liquidatie van Sasieni midden jaren 1980 werd wel daadwerkelijk een grote voorraad afgestoten, en men neemt aan dat ook de winkel daar een deel van kreeg; maar ook hier wordt de bewering dat de volledige voorraad in één hand terechtkwam, niet door de gegevens ondersteund.

Filialen, Sluiting en Nalatenschap

De zaak bleef jarenlang op hetzelfde hoekadres gevestigd; volgens overleveringen duurde deze vestiging van 1936 tot 1983, waarna de zaak nog ongeveer zes jaar op een andere locatie doorging. Er was ook groei tussendoor: de tabakscatalogusbrochure van het bedrijf uit 1972 laat zien dat er op dat moment drie afzonderlijke filialen actief waren. De winkel sloot in 1989, en de voorraad werd door de laatste eigenaren uit de familie, Lou en Betty Leonard, in de loop der jaren geleidelijk afgestoten; een deel van deze stukken werd tentoongesteld op de pijpenbeurs in Chicago voordat ze in handen van verzamelaars overgingen.

Vandaag wordt de naam Leonard's op twee manieren genoemd. Ten eerste als lid van de generatie grote Amerikaanse tabakszaken die zijn verdwenen; ten tweede via de voorbeelden van winkelpijpen die zijn eigen naam dragen. Omdat deze pijpen niet in de winkel zelf, maar in de Engelse ateliers waarmee zij zaken deed, werden geproduceerd, komen de kopvormen en oppervlakteafwerkingen overeen met de catalogi van die huizen; dit is ook de reden waarom de naam in sommige bronnen onder de Engelse merken wordt ingedeeld.