Index van Oostenrijkse pijpenmerken

De Index van Oostenrijkse pijpenmerken verzamelt in alfabetische volgorde de namen van pijpen die in Oostenrijk zijn opgericht, door Oostenrijkse makers worden gevoerd, of worden genoemd in de merkregisters van het land. De Oostenrijkse pijpencultuur kent twee afzonderlijke lijnen: het meerschuim-snijwerk dat Wenen in de negentiende eeuw tot een van de toonaangevende centra van Europa maakte, en de handgemaakte briarproductie die tegenwoordig in eenmansateliers in verschillende regio's van het land wordt uitgevoerd. Onderstaande vermeldingen vatten uitsluitend de op schrift vastgelegde feiten samen; punten waarover de bronnen geen informatie bevatten, zijn expliciet aangegeven, en ook de situatie van makers die wel in de lijst staan maar in andere landen hebben gewerkt, is apart vermeld.

Merken

• Andreas Bauer — Een naam die voorkomt onder de Oostenrijkse fabrikanten van meerschuim pijpen. Er is geen enkel op schrift vastgelegd detail over het merk bekend; dezelfde bronnen wijzen op de Weense Strambach als de laatste meerschuimfabrikant van het land.

• Baff Tabakpfeifenunikate — De werkplaats waar pijpenmaker David Wagner op bestelling unieke pijpen produceert. Wagner leerde het vak in Zwitserland bij Franz von Matt, in Duitsland bij Rainer Barbi en in Oostenrijk bij Josef Prammer. Zijn atelier bevindt zich in de regio Salzkammergut, dichtbij de oever van de Traunsee; het is bekend dat hij jaarlijks ongeveer 100 tot 120 pijpen met de hand uit briarwortel vormt.

• Erste Ottakringer Pfeifenmanufaktur — De werkplaats die Patrick Rutka opzette in Ottakring, het 16e district van Wenen; de naam is ook aan dit district ontleend. Rutka, geboren in 1977, is tevens muzikant en bespeelt het chromatische knopaccordeon, een traditioneel instrument van de Oostenrijkse volksmuziek; samen met gitarist Klaus P. Steurer vormt hij het duo "16er Buam", dat het klassieke Weense lied vertolkt.

• Fisher — Het merk van de Oostenrijkse meester Paul Fisher, bekend om zijn meerschuim-vakmanschap. Fisher emigreerde om zijn beroep voort te zetten naar New York, werkte in Lower Manhattan en werd Amerikaans staatsburger; hij merkte zijn pijpen met het symbool "F". Een van de namen die in de jaren zestig zes jaar lang bij hem werkte, is Ed Burak.

• Guyot — Ontleent zijn naam aan de Franse pijpenmaker Gilbert Guyot; het voorkomen in Oostenrijkse registers is uitsluitend te danken aan vermelding in lijsten. Guyot, geboren in 1938, begon in 1961 met het maken van pijpen en ging later met pensioen. Ook zijn vader, H. Guyot, voerde een merk onder zijn eigen naam en werkte tussen 1921 en 1923 in Parijs voor GBD. De zoon Guyot ontving in 1994 de titel "Meilleur Ouvrier de France"; de meester schreef bovendien een boek over de geschiedenis van de Franse pijpenmakerij.

• GWS — Het Engelse stempel dat G. W. Sims, bekend als zowel maker als reparateur, in de eerste helft van de twintigste eeuw gebruikte; voor details, zie het artikel Sims. Zijn winkel in Noord-Londen sloot rond 1980. Het wordt aangenomen dat Sims ook voor Charatan en Barling heeft gewerkt.

• H. Richmond — Een Franse pijpenmaker die werkte in een atelier bij zijn woning, in de omgeving van Saint-Claude. Zijn werkperiode en productieomvang zijn niet op schrift vastgelegd.

• H.A. Savinelli — Een in de negentiende eeuw actieve Italiaanse graveur en houten-pijpenmaker; hij gebruikte geen briar, maar andere houtsoorten. Een pijp van zijn hand, gedateerd rond 1850, werd tentoongesteld in het Museum of Tobacco Art and History in Nashville, VS; het museum is later gesloten.

• Huml — Ontstaan doordat de Oostenrijker Karl Huml in 1993 begon met het maken van pijpen. De meester werkte overwegend in klassieke vormen en zijn jaarlijkse productie bleef tussen vijf en dertig pijpen. Een aantekening uit 2015 in de registers geeft aan dat Huml op dat moment mogelijk met het werk was gestopt.

• J.N. Menhard — Een in de negentiende eeuw werkzame Oostenrijkse meester. Hij stond bekend om zijn vakmanschap in het snijden van meerschuim en amber, en naast meerschuim pijpen, waarvan een deel met edelstenen was versierd, leverde hij ook ander sculpturaal werk. Op de Wereldtentoonstelling van Wenen in 1873 won hij de "Medaille van Verdienste". Zijn in het Oostenrijkse Tabaksmuseum tentoongestelde stukken dragen de signatuur "J.N. Menhard Wien".

• Krenn — Ontstaan doordat de fervente pijproker Hans Krenn in 1991 begon met het maken van pijpen, aanvankelijk voor zichzelf en zijn vrienden. Ondanks de toegenomen vraag produceert Krenn jaarlijks slechts enkele tientallen pijpen en zegt hij dat elk stuk tien tot veertig uur werk vergt. Hij werkt met Corsicaanse briar; hij maakt zijn pijpen doorgaans met mondstukken (steel) geschikt voor een filter van 9 mm, maar op verzoek ook zonder filter met een standaardmondstuk.

• Lenz — De naam van de pijpen die Josef Lenz maakt binnen de meubelmakerij Tischlerei Lenz, actief in Bad Gleichenberg in de Oostenrijkse deelstaat Steiermark. Over de productiemethode en de geschiedenis van het atelier is niets vastgelegd.

• Stiegler — Draagt de naam van de pijpenmaker Christoph Stiegler, werkzaam in de plaats Winklarn in Neder-Oostenrijk. Het enige gedocumenteerde gegeven is de identiteit van de maker en zijn werkplek.