DePrey

DePrey is de eenmansbank van R. James DePrey, die werkzaam was in het stadje Fort Kent in de staat Maine, aan de grens met Canada. Het atelier begon volgens de overlevering halverwege de jaren 1980 met produceren en sloot in 1989 vanwege de gezondheid van de meester. Al duurde het bestaan slechts enkele jaren, de naam DePrey is een van de gedocumenteerde voorbeelden van de handgemaakte-pijpenbeweging die zich in die jaren over kleine Amerikaanse stadjes verspreidde.

De werkbank in Fort Kent

DePrey maakte van het pijpenmaken nooit een fulltime beroep; het werk bleef een bezigheid naast een ander middel van bestaan. De elektrische uitrusting van het atelier bestond enkel uit een kolomboormachine en een schuurbank. Omdat alle vormgeving, op het boren van kanaal en kop na, met handgereedschap gebeurde, geldt al wat er uitkwam per definitie als freehand. Toch wordt de jaarlijkse productie op ongeveer 250 pijpen geschat; een hoog tempo voor een meester die alleen werkte en er slechts een deel van zijn tijd aan besteedde.

Voor de koppen werd briar gebruikt. De oppervlakken werden glad gepolijst of reliëf (rustiek) gelaten; een deel van de stukken werd geverfd, een deel bleef in de eigen kleur van het hout. Voor de mondstukken werd zowel vulkaniet als Lucite, uit de acrylfamilie, gebruikt.

Vakmanschap en erkenning

DePrey leerde het vak niet binnen een fabrieksstructuur of via een geregeld leerlingschap, maar via de contacten die hij legde met de meesterkring van die tijd. De naam die hij in die kring het vaakst noemde, was J.M. Boswell, actief in Pennsylvania; het wordt overgeleverd dat hij van hem hulp kreeg bij zowel het opstarten van het werk als het inrichten van bank en gereedschap. Beurzen, wedstrijden en tabakswinkels fungeerden eveneens als een soort tweede school waar de meester zijn ontwikkeling kon volgen.

De enige externe bekroning die van deze ervaring is vastgelegd, is het New England Pipe Symposium van 1987: DePrey behaalde daar de tweede plaats in de categorie freehand.

Distributie en nasleep

Het atelier gaf geen gedrukte catalogus uit. Pijpen werden per post verstuurd, een deel werd afgeleverd bij tabakswinkels, en de rest vond op beurzen rechtstreeks liefhebbers. Dit drieledige kanaal was destijds de gangbare gang van zaken voor de meeste Amerikaanse onafhankelijke meesters die zonder catalogus werkten.

Na de sluiting in 1989 verdween de naam DePrey van de productielijsten en is die alleen nog terug te vinden in tweedehandsregisters. Dat de meester is overleden, is bekend, maar de datum is niet gedocumenteerd; er bestaat evenmin een verzamelde documentatie over de stempelvormen en een eventueel nummeringssysteem. In dat opzicht wordt DePrey gerekend tot de onvoldoende gedocumenteerde kleine werkbanken van het Amerikaanse handgemaakte pijpenmaken.