Don-Lou

Don-Lou is het merk van de handgemaakte pijpen die de Amerikaanse pijpenmaker Dominic Cazzetta produceerde in zijn kleine winkel aan Bath Avenue, in de Brooklynse wijk Bensonhurst. De achternaam van de meester komt in de bronnen zowel als Cazzetta als Cazetta voor; welke van de twee schrijfwijzen juist is, kon niet onafhankelijk worden vastgesteld. De merknaam is een samentrekking van de verkorte naam van de meester en de naam van zijn zoon Lou. De productie is nooit tot fabrieksschaal uitgegroeid; de werkplaats bleef van begin tot eind eenmanswerk, waardoor de overgebleven exemplaren vandaag relatief zeldzaam zijn.

Het Pad van de Meester

Wat bekend is over Cazzetta's loopbaan berust grotendeels op zijn eigen verhaal in een tijdschriftinterview uit 1977; dit verhaal is niet door een tweede bron bevestigd. Volgens dat verhaal begon de meester in zijn jeugd in een kleine werkplaats bij zijn huis in Williamsburg; zijn eerste taken waren onderste-trede-werk zoals verven en het wegkrabben van overtollige plamuur. Die werkplaats zou de naam Jobey hebben gedragen. Volgens hetzelfde verhaal werkte hij later bij de grote Amerikaanse fabrikanten van die tijd — Kaywoodie, Medico en William Demuth Company — als ruwe draaier (rougher). Dit is de eerste en meest bepalende fase, waarin de pijpvorm uit het blok wordt gehaald; de snelheid die de meester aan zijn eigen werkbank aan de dag legde, wordt toegeschreven aan deze fabrieksjaren. De enige tijdsaanduiding in het interview is dat hij in 1977 zei al vijfenveertig jaar in het vak te zitten; wanneer de werkplaats werd geopend, staat nergens vermeld.

Productiefilosofie

Het onderscheidende kenmerk van Don-Lou-pijpen is de oppervlakteafwerking. De lagen verf, schellak en vernis die in de commerciële pijpen van die tijd gangbaar waren, gebruikte Cazzetta in zijn eigen werk niet. De blokken werden ongevuld gekozen, het nerfpatroon werd niet verhuld, de afwerking bleef natuurlijk; dit was een keuze die de materiaalselectie verzwaarde, omdat ze de mogelijkheid om een gebrekkig blok te redden bij voorbaat uitsloot. Het belangrijkste materiaal was hoogwaardige plateau-briar uit Corsica en Griekenland; men zocht naar blokken met rechte nerf of zeer strakke vlamnerf.

In de werkplaats werd ook met andere houtsoorten dan briar geëxperimenteerd. De overlevering vermeldt rozenhout, eik en esdoorn, naast tropische soorten als bubinga, padoek en zebrahout, evenals kersen- en notenhout. Deze stukken kwamen nooit in serieproductie en bleven op zichzelf staande experimenten. Naast het maken van pijpen bereidde Cazzetta in zijn winkel ook zijn eigen tabaksmengsels.

Winkel en Nalatenschap

De zaak aan Bath Avenue was een kleine buurtwinkel op wijkschaal waar productie en verkoop onder één dak samenkwamen; de werkbank van de meester, het gesprek met de klant en het mengen van tabak deelden dezelfde ruimte. Dat Don-Lou in 1977 het onderwerp was van een kort portret in New York Magazine, toont aan dat het merk ook buiten de buurt bekendheid genoot. De datum van dat nummer kon worden geverifieerd, maar het artikel zelf kon niet rechtstreeks via de digitale versie worden ingezien.

Er wordt overgeleverd dat de meester begin jaren negentig overleed; deze datum berust op één enkele bron en kon niet met zekerheid worden vastgesteld. Met zijn dood stopte de productie volledig; er kwam geen opvolger die de werkplaats voortzette. Vandaag worden Don-Lou-pijpen gerekend tot de beperkte reeks overgebleven Amerikaanse handgemaakte exemplaren die laten zien wat een in een fabriek opgeleide meester voortbracht toen hij voor zichzelf begon.