Edward's

Edward's is een van de zeldzame merken in de pijpwereld waarvan de naam aan twee landen tegelijk is verbonden. De modellen en de eerste pijpen werden geboren in Saint-Claude, de Franse hoofdstad van de pijp, waarna het merk enkele jaren later zowel zijn machines als zijn grondstofvoorraad naar de overkant van de Atlantische Oceaan verplaatste en zijn voortbestaan binnen de Amerikaanse pijpindustrie vervolgde.

De Franse Periode en de Algerijnse Connectie

Het merk begon, naar verluidt in 1958, met het naar Amerika brengen van pijpen die in Frankrijk werden gemaakt. In die jaren hadden de ateliers van Saint-Claude, dankzij handelsbetrekkingen die waren opgebouwd met het koloniale Algerije, gemakkelijk toegang tot de meest gerenommeerde briar-blokken van die tijd. Algerijnse briar, met zijn dichte en lichte textuur, gold lange tijd als de referentiestandaard van de pijpindustrie; ook het feit dat Dunhill eind jaren 1910 voor zijn Bruyere- en Shell-lijnen op deze bron overging, is een aanwijzing voor dit aanzien.

Toen Algerije zijn onafhankelijkheidsproces inging, raakte deze toeleveringsketen verstoord. Voordat de ontbinding begon, kocht Edward's de apparatuur van het Franse bedrijf waarmee het samenwerkte, en verscheepte het zijn hele briar-voorraad ineens naar Amerika. Naar verluidt verhuisde de productie vanaf 1963 naar Tampa, Florida, en werd zij voortgezet met deze opgeslagen briar. De naam van het overgenomen Franse bedrijf wordt in de bronnen niet duidelijk vermeld. Vroege exemplaren die in Frankrijk werden gemaakt, zijn te onderscheiden van de latere Amerikaanse productie aan het stempel "FRANCE" op het mondstuk; op de steel staan naast de merknaam de vermelding "Algerian Briar" en een vormnummer.

De Amerikaanse Periode en de Productiefilosofie

Het bedrijf in Tampa was nauw verbonden met een tabakszaak die sinds 1960 in handen is van dezelfde familie; het merk wordt vandaag nog altijd met die naam geassocieerd. De claim van Edward's was vanaf het begin dezelfde: gebruikmaken van slechts één enkele briar-bron en de pijpen curen met olie. Het oliecuren is een oude methode die tot doel heeft het achtergebleven sap en de looistoffen in het blok te onttrekken; ook de voorkeur van het merk voor natuurlijke, ongelakte oppervlakken sluit hierbij aan.

De vormentaal beperkt zich niet tot één enkele lijn. Het merk bouwde zijn catalogus vanaf het begin op twee sporen: aan de ene kant klassieke vormen, aan de andere kant koppen die dicht aanleunen bij de freehand-mode van de jaren zestig. Deze tweeledige keuze wordt vergeleken met het pad dat het Engelse atelier Charatan in dezelfde periode volgde; dat beide merken het klassieke repertoire niet lieten varen terwijl ze ruimte gaven aan de vrije vorm, vormt de basis van deze vergelijking. De catalogusonderzoeken uit die periode zijn de belangrijkste steun voor verzamelaars die het gebruik van vormnummers willen natrekken.

Vandaag

Van recente Edward's-pijpen wordt gemeld dat ze niet in de eigen werkplaatsen van het merk worden gemaakt, maar in onderaanneming elders; in verkoperskringen wordt gezegd dat deze productie wordt uitgevoerd door het in Tennessee gevestigde BriarWorks. In dit opzicht is het merk een typisch voorbeeld van pijpenmerken die hun naam en ontwerpidentiteit behouden in plaats van hun eigen atelier voort te zetten.

Voor verzamelaars ligt de werkelijke aandacht uiteraard bij de exemplaren uit de Franse periode en de vroege jaren in Tampa. Deze pijpen worden geregistreerd als gemaakt met de resterende voorraden van een briar-bron die na de onafhankelijkheid als nieuwe oogst van de markt verdween.