Ernie Markle Pipes

Ernie Markle Pipes is een pijpensignatuur die wordt voortgezet in het eenmansatelier dat de maker in zijn eigen huis in Scottsdale, Arizona heeft ingericht. Van het uitzoeken van de kloot tot de laatste polijstbeurt van het mondstuk komt alles uit dezelfde hand; daardoor blijft de jaarlijkse productie beperkt tot een klein aantal pijpen. Markles overstap naar het volledig fulltime maken van pijpen valt in het begin van de jaren 2010.

Werk uit één hand

In Markles pijpen is de invloed van de Deense school duidelijk zichtbaar: de lichamen worden opgebouwd in gedrongen, gespierde verhoudingen, de lijnen kort gehouden en beweeglijk gelaten. Naast klassieke mallen krijgen ook freehand-interpretaties een plaats; welke oplossing wordt gekozen, wordt naar verluidt vaak bepaald door naar de nerf van de kloot te kijken. Stukken met een dichte, regelmatige groeiring worden afgewerkt met zandstralen om de textuur naar het oppervlak te brengen; kloten met een schone nerf worden juist glad gepolijst achtergelaten. Op de plaats waar steel en mondstuk samenkomen, is soms een dunne zilveren of buxushouten ring te zien.

De mondstukken worden niet uit kant-en-klare gietstukken gekozen, maar één voor één gevormd uit staafeboniet. Er wordt vermeld dat ook het verbindingsstuk (tenon) meestal uit dezelfde staaf wordt gedraaid en dat delrin slechts zelden wordt gebruikt. Deze werkwijze sluit aan bij het feit dat eboniet, onder de mondstukmaterialen, opvalt in handgemaakte pijpen door de zachte structuur die het in de mond achterlaat.

Hoe hij bij het vak kwam

Markles opleiding ligt op het gebied van filosofie en Spaans; voordat hij zich in het atelier terugtrok, werkte hij in de financiële sector. Zijn belangstelling voor het vak begon toen hij online duizenden op maat gemaakte pijpen bekeek en zich afvroeg hoe deze vormen tot stand kwamen, en vervolgens een online forum ontdekte waar pijpenmakers over methoden discussieerden. Door de kosten van de benodigde apparatuur en uitrusting liep het feitelijk beginnen met het vak zo'n twee jaar vertraging op.

Enkele maanden na het voltooien van zijn eerste pijpen nam hij deel aan de grote pijpenbijeenkomst in Chicago, waar hij een tweedaags pijpenmakersseminar volgde en beoordelingen van ervaren makers kreeg over zijn eigen werk. Op diezelfde bijeenkomst kreeg hij een uitnodiging voor het atelier van twee ervaren meesters uit Noord-Amerika: Brad Pohlmann en Jeff Gracik, die werkt onder de naam J. Alan Pipes. De periode dat Markle in deze twee ateliers doorbracht, wordt gezien als het moment waarop hij vertrouwen begon te krijgen in zijn eigen vaardigheid.

Vandaag wordt Markles naam gerekend tot de namen die sinds de jaren 2010 de tweede generatie van de Amerikaanse onafhankelijke pijpenmakerij vertegenwoordigen.