Fribourg & Treyer

Fribourg & Treyer was een van de oudste tabakshuizen van Londen. De zaak, waarvan de oprichting traditioneel op 1720 wordt gedateerd, was tweeënhalve eeuw lang gevestigd op haar adres aan Haymarket en verwierf haar eigenlijke roem met snuiftabak. De reden waarom het huis onder pijpliefhebbers wordt genoemd, zijn de mengsels en pijpen die het onder eigen naam op de markt bracht.

Oprichting en het ontstaan van de naam

Het begin van de zaak gaat terug op de familie Fribourg, die naar verluidt van Zwitserse afkomst was. Het jaartal 1720 dat voor de oprichting wordt aangehouden, berust op traditie, niet op documenten: het oudste bewaard gebleven kasboek van de zaak dateert van 1764. Een steviger spoor is een belastingregister uit 1767, waaruit blijkt dat Peter Fribourg belasting betaalde voor een pand op Haymarket. De tweede naam komt van de in Duitsland geboren Gottlieb Treyer, die trouwde met Martha Evans uit de familie Evans, die toen al aandeelhouder was in de zaak. Treyers achternaam werd toegevoegd aan de al gevestigde naam Fribourg, en het bedrijf kreeg zo de naam die het tot aan de sluiting zou dragen.

Reputatie als snuifhuis

Het eigenlijke bedrijf van het huis was lange tijd snuif. Rond 1820 kwam ongeveer negen tiende van de verkoop uit snuif; roktabak was het overblijvende kleine deel. Sigaretten en sigaren kwamen pas vanaf het midden van de negentiende eeuw op de plank. De zaak stond bovendien bekend om Turkse tabak; deze tabakken werden in de Engelse tabakshandel lange tijd beschouwd als de ruggengraat van hoogwaardige mengsels, en worden ook vandaag behandeld onder de titel Oriëntaalse tabak. Onder de klanten worden namen genoemd als de acteur David Garrick, koning George IV en Beau Brummell, die destijds als voorbeeld van kledingstijl gold. Het gebouw op nummer 34 Haymarket, waarvan de gevel grotendeels bewaard is gebleven, heeft ook vandaag nog de status van beschermd monument.

Pijpen en sluiting

Fribourg & Treyer heeft nooit een eigen pijpenwerkplaats gehad. De zaak volgde een gangbare methode in de tabakshandel: ze liet haar pijpen door externe fabrikanten maken en stempelde er alleen haar eigen naam op; in de meeste gevallen is niet vastgelegd wie deze pijpen daadwerkelijk maakte. Deze aanpak is het fundamentele verschil met bedrijven als Barling of Comoy's, die in hun eigen fabriek produceerden: hier staat het merk niet voor de vervaardiging, maar voor de selectie en de detailhandel. Dat de stempel bij verzamelaars in de belangstelling staat, heeft dan ook meer te maken met de geschiedenis van de zaak dan met de technische kenmerken van de pijp.

De verhalen over de laatste periode van het bedrijf komen niet helemaal overeen. Er wordt gezegd dat het in de jaren zeventig in handen kwam van Imperial Tobacco en verhuisde naar Regent Street omdat het de huur op Haymarket niet meer kon opbrengen; deze details zijn niet door onafhankelijke bronnen bevestigd. Wat wel te bevestigen is, is dat de zaak in 1981 sloot en dat de recepten voor snuif en tabak van eigenaar veranderden. De merknaam wordt vandaag voortgezet door de gevestigde snuiffabrikant Wilsons of Sharrow uit Sheffield. De oude mengsels van het huis blijven bovendien een bron van nieuwsgierigheid onder liefhebbers die het spoor van de Engelse mengseltraditie volgen.