Fritz Becker en Becker Pijpen

Becker is de naam van een Italiaans pijpenatelier dat al drie generaties in Rome wordt voortgezet. Oprichter Fritz Becker was een ongewone naam in de Italiaanse pijpenwereld; pas op middelbare leeftijd, na een lang leven als schilder en vertaler, ging hij achter de werkbank staan. Volgens de overlevering werd hij in 1921 in Wenen geboren als kind van een Joodse familie en verliet hij het land na de Anschluss van Oostenrijk in 1938. De vluchtroute wordt in de verhalen verschillend beschreven; sommige bronnen noemen de Balkan, andere Engeland. Wat vaststaat, is dat deze vluchteling, die vijf talen sprak, tijdens de oorlogsjaren als taalkundige en vertaler voor de Britse inlichtingendienst werkte en, terwijl het front noordwaarts opschoof, in Rome belandde en er bleef.

De zolder aan de Campo de' Fiori

Na de oorlog bleef Becker als vertaler werken en bouwde hij tegelijk naam op als schilder, beeldhouwer en ontwerper; volgens overlevering vertegenwoordigde hij ook het Wereldjoods Congres bij het Vaticaan. De zolder in de wijk Campo de' Fiori maakte hij tot zijn atelier. In 1944 maakte hij kennis met de pijp en in de loop der jaren werd het een gewoonte om pijpen die in zijn handen kwamen naar eigen inzicht te bewerken; waar dat gepeuter op zou uitlopen, was voorspelbaar, en in 1970 maakte hij zijn eerste eigen pijp.

Na 1974 werd de bezigheid meer dan een nieuwsgierige tijdverdrijf. Zijn technisch aangelegde zoon Paolo begon geregeld naar de zolder te komen en verschillende manieren te proberen om heidewortel (briar) te bewerken. Vader en zoon werkten met kleine hoeveelheden hoogwaardige plateau-briar uit de Calabrische streek in Zuid-Italië; over vorm, balans en rookgedrag besloten ze samen.

Van het Carmignani-stempel naar het merk Becker

De bakermat van het merk was Carmignani, een van de oudste pijpenwinkels van Rome. De eerste door de Beckers gemaakte pijpen droegen geen stempel en werden ter beoordeling gegeven aan klanten van de winkel die er verstand van hadden. Vanaf 1975 werden diezelfde pijpen verkocht onder het stempel "Carmignani – Hand Made"; tegen eind 1978 hadden ze in de omgeving van de winkel al een gevestigde reputatie. In 1979 werd de tussennaam losgelaten en werd de signatuur Becker rechtstreeks in de pijpen geslagen.

In datzelfde jaar begon Fritz Becker zijn kwaliteitsgraden met speelkaartsymbolen aan te duiden. Later werden de graden A, B en C toegevoegd, maar het op symbolen gebaseerde systeem bleef ongewijzigd; namen van hogere graden zoals "four hearts" of "royal flush" komen vandaag de dag nog steeds voor op de kenplaatjes van Becker-pijpen.

Het partnerschap met Musicò en de continuïteit

In de uitbreiding van het merk buiten Rome speelde Giorgio Musicò, de bedrijfsleider van Carmignani, een grote rol. De relatie groeide in 1989 uit tot de gezamenlijke winkel Becker & Musicò en een aparte pijpenlijn die op klassieke Engelse vormen leunde; in deze lijn werkte Musicò's zoon Massimo samen met Paolo. Het atelier verhuisde in diezelfde periode van de zolder naar een ruimere locatie en Paolo nam het werk voltijds over. Volgens de overlevering bereikten de pijpen in 1981 dankzij het initiatief van de Amerikaanse importeur David Field de Verenigde Staten, waar het merk blijvende bekendheid verwierf.

Fritz Becker bleef in de jaren tachtig weliswaar op de achtergrond, maar liet de werkbank niet los. Terwijl hij dicht bij klassieke Engelse vormen bleef, richtte Paolo zich op een neoklassieke lijn; omdat in de pijpen van die jaren de hand van beiden te herkennen was, is het onmogelijk een pijp aan één enkele maker toe te schrijven. Fritz stierf in 1991. Paolo zette zijn productie voort, waarbij hij elke stap zelf uitvoerde, van het vormen van de kop tot de oppervlaktebehandeling en het mondstuk, tot aan zijn dood in december 2014; naast tijdgenoten die in team werkten, zoals Castello of Mastro de Paja, werd Becker herinnerd als een eenmansignatuur. Het atelier wordt vandaag voortgezet door Paolo's zoon Federico Becker.