Fuerst: Bill Fuerst's Met de Hand Gesneden Amerikaanse Pijpen

Fuerst is de kleine pijpenproductie die naar de eigen naam wordt genoemd van een Amerikaanse amateurmeester. De meester wiens naam het draagt is Bernard William "Bill" Fuerst, geboren op 1 september 1923 in het plaatsje Scottsbluff in Nebraska. Het merk is geen regulier bedrijf of catalogus, maar bestaat uit een beperkt aantal met de hand gesneden koppen die de meester in de tweede helft van zijn leven aan de werkbank produceerde. In dat opzicht behoort hij tot de generatie parttime meesters die in cijfers een groot deel uitmaken van de geschiedenis van pijpenmakerij in de Verenigde Staten.

Het leven van de meester

Fuerst was de zoon van het echtpaar William en Beulah (Koenig) Fuerst. In de Tweede Wereldoorlog diende hij als eerste luitenant in het Signal Corps van het Amerikaanse leger, aan het front in de Stille Oceaan. Op 6 augustus 1946 trouwde hij in het plaatsje Greene in Iowa met Lorene Senne. Zijn beroepsloopbaan voltooide hij als marketingdirecteur bij Illinois Bell. Hij woonde lange jaren in het plaatsje Villa Park in Illinois; in 1980 verhuisde hij naar de stad Mountain Home in Arkansas en bracht hij de rest van zijn leven daar door. Zijn vaardigheid in houtsnijwerk was ook buiten de pijp om een bekende kant van hem. Hij overleed op 17 april 2016, op tweeennegentigjarige leeftijd.

Pijpen en de band met Cellini

De registraties over Fuersts pijpenmakerij zijn beperkt. Volgens het verhaal van zijn zoon Bob produceerde de meester een tijdlang ook pijpen voor Cellini; de duur en omvang van deze samenwerking zijn echter niet gedocumenteerd, en er is ook geen onafhankelijk gegeven dat het verhaal ondersteunt. De bewaard gebleven koppen worden gedateerd tussen 1979 en het einde van de jaren 1980; deze marge is niet afgeleid uit documenten uit die periode, maar uitsluitend uit de pijpen die tot vandaag zijn overgeleverd. Een betrouwbaar getal voor het productievolume is niet bekend.

Wat opvalt aan de pijpen, is het korte toelichtingsbriefje dat aan de koper werd meegegeven. Fuerst vermeldde daarin dat hij voor de koppen Algerijnse funda-wortel (briar) gebruikte en dat de mondstukken van Engels hardrubber waren gemaakt. Deze gegevens berusten op de eigen verklaring van de meester; ze zijn niet van buitenaf bevestigd. Dat in datzelfde briefje wordt geschreven dat de wortel twee tot drie eeuwen oud was, is een nadruk die vaak voorkwam in de pijpreclame van die tijd; hoe dit soort leeftijdsclaims moet worden beoordeeld, wordt behandeld in het artikel De Mythe van de Honderdjarige Briar. Voor de vraag waarom hardrubber (eboniet) werd verkozen, kan het artikel mondstukmaterialen worden geraadpleegd.

Huidige status

Met de dood van de meester kwam ook de productie ten einde. Een deel van de overgebleven pijpen ging van de familie over naar verzamelaars, en de informatie over het merk is grotendeels op die manier verzameld. De naam Fuerst wordt daarom minder beschouwd als een commercieel merk dan als een documentaire titel die aan het werk van een enkele meester is verbonden. Omdat het grootste deel van wat erover is geschreven berust op het familieverhaal en op de sporen op de afzonderlijke pijpen, moeten de data en details hier worden gelezen niet als vaststaande registratie, maar als de best beschikbare schatting.