GBD-lijnnamen en kwaliteitsniveaus

De GBD-lijnnamen zijn de lijnnamen die het merk op de steel van zijn pijpen stempelt. Bij het identificeren van een GBD kijken verzamelaars eerst naar deze naam en pas daarna naar het vormnummer. Het merk, ontstaan uit het samenwerkingsverband Ganneval, Bondier en Donninger, gebruikte in zijn bestaan meer dan honderd lijnnamen; voor de meeste daarvan is noch een volledig productieoverzicht, noch een betrouwbare datumlijst bewaard gebleven.

De documenten achter de lijst

Het meest uitgebreide overzicht over dit onderwerp is de lijnenlijst die Jerry Hanna voor Perardua.net samenstelde en die Pipedia met toestemming opnieuw publiceerde. Hanna's materiaal bestaat uit drie bronnen: correspondentie die in de jaren negentig circuleerde in de nieuwsgroep alt.smokers.pipes, het naslagwerk Who Made That Pipe? van Herb Wilczak en Tom Colwell uit 1997, en later verworven GBD-catalogi van Oppenheimer uit de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. De samensteller schrijft zelf expliciet dat het overzicht onvolledig blijft; van veel lijnen is vandaag alleen de naam bekend, niet de beschrijving van het oppervlak.

Eerste kwaliteit, tweede kwaliteit en speciale stempels

De lijnen worden grofweg in drie groepen verdeeld. Lijnen met het GBD-stempel worden als eerste kwaliteit beschouwd, lijnen die alleen onder de lijnnaam worden verkocht zonder het merklogo, als tweede kwaliteit. De derde groep bestaat uit pijpen die in de catalogi onder de noemer "private brand" worden samengebracht: de kop komt van de GBD-werkbank, maar het stempel draagt de naam van de tabakszaak of winkelketen die de bestelling plaatste. Dit onderscheid is minder vast dan het lijkt. Dezelfde lijn wordt in catalogi van verschillende jaren soms mét en soms zonder logo vermeld; de lijnnaam alleen is dus geen betrouwbare aanwijzing voor het niveau, en zonder het productiejaar kan het niveau niet met zekerheid worden vastgesteld.

Niveaus en erkende lijnen

Een officiële GBD-kwaliteitsschaal is niet bekend. De beschikbare rangorde is opgesteld door een verzamelaar die de catalogi van 1976-1980 met elkaar vergeleek; daarin staan bovenaan Pedigree, Straight Grain, Prodigy en Bronze Velvet, en direct daaronder Virgin, Varichrome, Prestige, Jubilee en New Era. Virgin wordt jarenlang aangeduid als de enige GBD-kwaliteit die met onbehandelde briar werd gemaakt. Bij Prestige en de diep gezandstraalde lijn Prehistoric werd de voorkeur gegeven aan een mondstuk van Perspex: bij de eerste zwart, bij de tweede een doorschijnende, glasachtige variant. In merkdocumenten staat het woord Perspex voor het acrylaat mondstukmateriaal. De introductiedatum van Century verschilt per bron: de ene bron geeft 1950, een andere de jaren zestig of zeventig. Vermeld wordt dat Xtra na de jaren dertig niet meer werd geproduceerd, en dat Seventy-Six in 1976 werd uitgebracht ter gelegenheid van de tweehonderdste verjaardag van de Verenigde Staten.

Oppervlaknamen, maatcodes en datering

In de catalogustaal is "take off" de naam voor een tweetonige kleurmethode: de verf verdiept de zachte structuur van de nerf, terwijl de harde nerf licht blijft, waardoor het contrast tussen beide beter zichtbaar wordt. Granitan is de naam voor een oppervlak dat na het zandstralen gedeeltelijk wordt geschuurd, waardoor het een korrelige, kiezelachtige textuur krijgt; Tapestry en Fantasy zijn namen voor geometrische vlakken die vóór het zandstralen worden afgeplakt en zo glad blijven. Het algemene kader van deze technieken wordt behandeld in het artikel oppervlaktebehandelingen. De lijnen Iringa, Jenga, Kibo en Nusi werden niet van briar maar van Afrikaans meerschuim gemaakt; de catalogus van 1976 vermeldt dat deze in Tanganyika werden bewerkt. De sepioliet-afzettingen van de regio, met name het bekken van Amboseli, komen voor in mijnbouwarchieven; een deel van de namen is ook afkomstig van de geografie van het gebied: Iringa is een stad in zuidelijk Tanzania, en Kibo is de hoogste top van de Kilimanjaro. Niet-standaard grote maten werden, van klein naar groot, aangeduid met de codes Conquest, Collector en Colossus. Bij het dateren biedt ook het embleem op het mondstuk houvast: dat het ingelegde metalen embleem plaatsmaakt voor een geschilderd stempel, wijst op productie van na de fusie met Comoy's of London.