J. Davis Pipes (Jody Davis)

J. Davis Pipes is het merk van de handgemaakte bruyèrewortel (briar) pijpen die de Amerikaanse pijpenmeester Jody Davis met zijn eigen naam signeert. Wat Davis van zijn tijdgenoten onderscheidt, is dat hij zijn werkbank deelt met zijn tourschema als gitarist van de christelijke rockband Newsboys; de opvallende schaarste van het merk is grotendeels het gevolg van dit dubbelleven. Zijn pijpen staan erom bekend dat ze klassieke Engelse maatvoering samenbrengen met de vormopvatting van de Deense school, in één en dezelfde ketel.

Een Leven Tussen Twee Werkbanken

Davis kwam in 1992 bij de band, verliet die in 2003 en maakte er zijn voltijdse beroep van om pijpen te maken; in deze periode vestigde hij zich met zijn gezin in Yuma, Arizona, waar hij zijn werkplaats aan de rand van de woestijn opzette. Zijn terugkeer in de bezetting begin 2009 veranderde zowel zijn schema als zijn productie grondig; hij verhuisde naar Nashville en ging opnieuw op tournee. Naar verluidt bracht hij zijn werkplaats terug tot een draagbare opstelling die in twee koffers past, zodat hij onderweg kon blijven werken, terwijl hij werk waarvoor vaste machines nodig zijn, zoals zandstralen, afmaakt wanneer hij thuis is. De jaarlijkse productie blijft rond de vijftig pijpen. Een observatie uit het voorjaar van 2014 stelt dat het merk niet alleen als nieuw sterk staat, maar ook op de tweedehandsmarkt, omdat eigenaren hun pijpen niet van de hand doen.

Geen Leerlingschap, Maar Bezoeken

De belangstelling begon in de jaren negentig in Nashville, met een Peterson canadian die hij kocht bij Keith Moore, die inkoopverantwoordelijke was bij een tabakszaak. Zijn eerste poging tot vervaardiging bestond uit een van tevoren geboord briarblok en een kant-en-klaar mondstuk uit een winkel in Murfreesboro, Tennessee; kort daarna verkocht hij een deel van zijn collectie om gereedschap en een werkbank te kopen. Het leren van Davis verliep niet via een geregeld leerlingschap, maar via opeenvolgende bezoeken. Jess Chonowitsch, met wie Moore hem in contact bracht, gaf hem toegang tot beter ruw materiaal; J. T. Cooke, met wie hij op de eerste pijpenbeurs van Nashville aan de naburige tafel zat, nodigde hem uit naar zijn werkplaats in Vermont, en de week die hij daar doorbracht, leidde ertoe dat hij zijn werkbankindeling en werkmethode helemaal herzag. De boorbits en de freehand-benadering die Todd Johnson van Tom Eltang had meegebracht, vormden zijn eerste kennismaking met de Deense manier van boren en vormgeven; de eigenlijke vooruitgang kwam echter door de tijd die hij in Denemarken doorbracht in de werkplaatsen van Lars Ivarsson en Chonowitsch. Er wordt vermeld dat hij lange tijd met een rookkanaal onder de standaardmaat werkte en rond 2010 overstapte op 4 millimeter.

Gradaties en Vakmanschap

De classificatie van de werkplaats bestaat uit vijf treden, opgebouwd uit religieuze titels:

• Friar: alleen gezandstraald oppervlak; van D tot A.

• Abbot: glad of gezandstraald oppervlak; van D tot A.

• Bishop: alleen glad oppervlak; B en A.

• Cardinal: alleen glad oppervlak; B en A.

• Saint: uitzonderlijke stukken; B, A en helemaal bovenaan het Halo-stempel.

Bij de mondstukken is eboniet (vulkaniet) de norm; bij de ringen rond de schacht komen materialen als cocobolo, wenge, zilver en fossiele mammoetivoor voor. Het vormenrepertoire loopt van klassiekers als billiard, acorn, lumberman en calabash tot vrije interpretaties als blowfish en gebogen dublin; de gebogen dublin in beperkte oplage, die door het tijdschrift Pipes and Tobaccos in 2009 werd uitgeroepen tot "pijp van het jaar", behoort ook tot dit repertoire. Het merk wordt vooral geassocieerd met zijn gezandstraalde exemplaren als het gaat om oppervlaktebehandelingen.