J. Rinaldi Pipes

J. Rinaldi Pipes is de naam van het eenmansatelier dat de Amerikaanse fotograaf Jon Rinaldi runde in Sonoita, in het zuiden van Arizona. Het atelier is geen voortzetting van een gevestigde productietraditie, maar het product van een ambachtelijke belangstelling die op latere leeftijd is ontstaan, en heeft in totaal enkele jaren gewerkt. Het oprichtings- en sluitingsjaar zijn in geen enkele onafhankelijke bron gedocumenteerd; daarom wordt het merk eerder geassocieerd met de aard van zijn werk dan met een vaste tijdlijn.

Van Fotografie naar Pijpen

Rinaldi's eigenlijke beroep is fotografie. Volgens de dossiers is zijn werk in talloze publicaties afgedrukt, en heeft hij lange tijd meegewerkt aan de fotografieworkshops die het tijdschrift Arizona Highways door de hele staat organiseerde. Hij begon met pijpen snijden op basis van deze visuele achtergrond, zonder opleiding bij een meester; hij ontwikkelde zijn techniek zelfstandig, aan de hand van publicaties en de kennis die binnen de ambachtsgemeenschap werd gedeeld.

Het atelier is nooit overgegaan tot serieproductie. De jaarlijkse output bleef beperkt tot wat uit de handen van één enkele persoon kon komen; het merk werd daardoor niet bekend via een breed distributienetwerk, maar via stukken die één voor één werden behandeld. Deze schaal is de typische schaal van de onafhankelijke ateliers die sinds de jaren 2000 in Amerika zijn toegenomen.

Materiaal- en Vormopvatting

In de productie werd voornamelijk Italiaanse briar gebruikt; minder vaak werden ook stronken uit Algerije en Griekenland bewerkt. In de promotieteksten van het atelier wordt vermeld dat de briar van elke regio een eigen karakter draagt, en dat het beschikbare blok mede bepalend is bij het kiezen van de vorm. Deze aanpak is het tegenovergestelde van de gewoonte om eerst de mal te bepalen en het hout daaraan aan te passen, en is een werkwijze die vaak voorkomt bij eenmansateliers.

De mondstukken werden met de hand gezaagd; als materiaal werden ebonite, acryl en oude voorraad bakeliet-staven gebruikt. De verschillen in duurzaamheid en bewerkbaarheid van deze drie materialen worden behandeld in het item mondstukmaterialen.

Het productassortiment concentreerde zich rond persoonlijke interpretaties van traditionele vormen. In de dossiers zijn brandy, apple, chimney, egg, pot en yacht (yacht/zulu) te vinden, naast voorbeelden uit de Canadian-familie, gedraaide freehand-stukken en gebogen interpretaties van de Rhodesian. Bij de oppervlaktebehandeling werden zowel gladde polijst als zandstralen toegepast; de voorkeur van het atelier ging uit naar een zacht getextureerd, vlak oppervlak in plaats van scherp geribbelde zandstralen.

Het Einde van het Atelier

Na enkele jaren stopte Rinaldi met het maken van pijpen. De reden en de datum van de sluiting zijn niet gedocumenteerd; alleen is bekend dat de productie stopte en dat de oprichter zich weer op zijn kunstwerk richtte. Vandaag houdt hij zich bezig met pastelschilderen en fotografie, en publiceert hij zijn werk via een kunstsite die zijn eigen naam draagt. Vanwege de korte productieperiode is het aantal pijpen gesigneerd door J. Rinaldi beperkt, en het merk vormt een klein hoofdstuk in de literatuur over Amerikaanse atelierpijpen.