John C. Loring

John C. Loring (1944-2009) was een Amerikaanse pijpenverzamelaar en onderzoeker, bekend om zijn werk over de datering van Dunhill (White Spot)-pijpen. Volgens zijn overlijdensbericht werd hij geboren in Madison, Wisconsin, en oefende hij zijn beroep uit in het recht. Zijn aanpak, waarbij hij stempelvormen, tijdgenoten-catalogi en patentregistraties naast elkaar legde en tegen elkaar toetste, wordt gezien als een van de stappen die de Dunhill-geschiedschrijving van verhaal naar document bracht.

Het Dunhill-boek

Het werk dat hem bekend maakte, was "The Dunhill Briar Pipe - the patent years and after", waarvan de eerste druk in juni 1998 verscheen; het geldt als het eerste boek dat uitsluitend aan de Dunhill-pijp is gewijd. De "patentjaren" uit de titel verwijzen naar de periode vóór 1955, waarin de firma patentnummers op haar pijpen stempelde. Het boek is niet louter een dateringsgids: het behandelt de veranderingen in de stempels samen met de ontwikkeling die het merk sinds 1905 doormaakte.

Wat de gids onderscheidt van vergelijkbare werken, is vanuit welke hoek de kwestie wordt benaderd. Eerdere gidsen begonnen bij het jaar en beschreven vervolgens het stempel van dat jaar; Loring keerde de richting om, zodat de lezer vanaf het stempel in handen naar het jaar toewerkte. Hiervoor was een praktische reden: de verzamelaar heeft het stempel in handen, wat hij niet weet is het jaar. Voor pijpen waarop nooit een jaarcode is gestempeld, of waarvan deze te versleten is om te lezen, werden bovendien tabellen met patentnummers en stempelteksten (nomenclature) opgesteld; deze tabellen dienen om een pijp binnen een marge van enkele jaren te plaatsen. Volgens Lorings conclusie ging Dunhill in de loop van 1921 over op het gebruik van de dateringscode, terwijl het regelmatig stempelen ervan op pijpen pas het jaar daarop algemeen werd; dit onderscheid is bepalend bij het dateren van vroege, ongecodeerde stukken. Het boek bevat ook criteria voor het dateren van pijpen van het merk Parker, van Dunhill-tabak in blik en van pijpaccessoires. In de tekst staat geen enkele foto; Loring verklaarde dit met zijn voorkeur om de informatie waarover hij beschikte zonder uitstel te verspreiden.

De Catalogusverzameling

Zijn tweede grote werk is een compilatie bedoeld om onderzoekers te helpen bij hun bronnentekort. Het werk, in december 1999 in drie delen verschenen en in 2002 aangevuld met een supplementdeel, brengt drieëndertig Dunhill-catalogi uit de periode 1910-1962 volledig samen; hieraan werden negenentwintig pijppatenten uit de periode 1904-1940 toegevoegd. Het aantal gescande catalogusbladzijden bedraagt ongeveer 1.500. De delen zijn onderverdeeld naar periode: 1910-1926, 1927-1935, 1936-1962 en het supplementdeel. In het supplementdeel bevinden zich de eerste uitgebreide catalogus van de firma uit 1917, een vormcatalogus voor verkopers uit begin jaren 1930, een Amerikaanse catalogus gedateerd rond 1943, en de kerstcatalogi van 1952-1953, waarin de naoorlogse ODA-reeks voor het eerst verschijnt. Loring omschreef het doel van de compilatie als het opbouwen van een gemeenschappelijk archief dat zou voorkomen dat deze bronnen in het bezit van slechts één persoon of firma zouden blijven.

Artikelen en Collectie

Naast de boeken schreef hij talrijke korte essays, elk gewijd aan één specifiek onderwerp: het ontstaan van de witte-stipgarantie, de naoorlogse ODA/800-reeks, een essay op zoek naar de vroegste voorbeelden van de Shell-afwerking, de Dunhill-pijp vóór 1925, en een op de catalogi van 1910-1990 gebaseerd overzicht van Dunhill-tabaksmengsels.

In de zomer van 2009 omschreef hij zijn collectie als ongeveer 160 Dunhill-pijpen en zo'n 80 pijpen van andere merken. Binnen het Dunhill-deel overheersten de jaren 1910 en 1920, en de grote modellen uit de periode 1930-1950; ook churchwarden-pijpen en exemplaren met gesneden koppen kregen bijzondere aandacht. De rest bevatte merken als Barling, Charatan, Comoy's, GBD, Peterson, Castello en Savinelli. Japanse tabaksartefacten vormden een apart onderdeel van de collectie: kiseru-pijpen, tabako-bon oftewel tabaksdienbladen, en kiseru-hoezen.

Zijn Nalatenschap

Na zijn overlijden werd zijn persoonlijke website gesloten en verdwenen ook zijn geschriften van het internet. Een aanzienlijk deel van de teksten werd, op basis van toestemming die hij tijdens zijn leven had gegeven, opnieuw verzameld op Pipedia. In discussies over Dunhill-stempels worden Lorings tabellen nog altijd tot de eerst geraadpleegde bronnen gerekend.