Laughingmoon Pipes (Robert Vacher)

Laughingmoon Pipes is het merk van de briarpijpenwerkplaats die de Amerikaanse maker Robert Vacher in zijn eentje runt. Adresregisters tonen de werkplaats eerst in het stadje Litchfield in het noordoosten van Californië, en in latere jaren in de stad Jacksonville, Florida. Omdat elke fase van de productie door één persoon wordt uitgevoerd, wordt het merk gerekend tot de makers op artisan-schaal.

Maan, Ster en Vier Cijfers

Op de pijpen zijn drie afzonderlijke tekens samen te vinden: het merksymbool bestaande uit een halve maan en een ster, de met de hand geschreven ogende signatuur "Vacher", en een viercijferig getal. Volgens bronnen die stempelregisters samenstellen, is dit getal tegelijk een sleutel voor de datum; de eerste twee cijfers geven het volgnummer van de pijp binnen dat jaar aan, en de laatste twee cijfers het productiejaar. Volgens deze lezing is een pijp met 2013 op de kop het twintigste stuk van 2013.

Ook de naam van het merk berust op datzelfde tweeluik. Een medaillon in de vorm van een lachende maan dat Vacher vond in een kralenwinkel, en een sieradenstempel met maan-en-sterrenmotief dat daar eveneens werd verkocht, leverden in één keer zowel het symbool als het stempelinstrument. De reden om in plaats van "glimlachend" voor "lachend" te kiezen in de naam, was de kans op verwarring met de naam die door het merk Missouri Meerschaum werd gebruikt.

De Oprichting van de Werkplaats

De kern van de werkplaats bestaat uit overgenomen apparatuur. Vacher kocht eind 1998 van de Californische snijder Ted Lewis het grootste deel van de werkbanken die Lewis zelf had ontworpen en gemaakt, de overgebleven briarvoorraad, en ongeveer driehonderd mondstukken; volgens het verhaal was deze briar overgebleven van een partij die begin jaren tachtig werd gekocht van snijder Joe Mariner. De productie werd pas regelmatig na begin 1999, toen een nieuwe partij briar arriveerde van Mark Tinsky, een van de oprichters van American Smoking Pipe Co.; het begin van het merk wordt over het algemeen ook aan deze datum gekoppeld.

De Ambachtelijke Achtergrond van de Meester

Volgens zijn eigen verhaal begon Vacher in 1985, op vierentwintigjarige leeftijd, met pijproken. In die jaren woonde hij in Sacramento en kreeg hij de kans om het werk van Joe Mariner van dichtbij te zien bij de tabakszaak The Trade Winds in de Birdcage Walk-passage. Zijn eerste contact met het snijden zelf ontstond in 1986, eveneens volgens eigen zeggen, via Ted Lewis, die sinds de jaren 1950 pijpen sneed en machinist was bij de Union Pacific-spoorwegen; hij maakte zijn eerste pijp in de werkplaats van Lewis en maakte in de daaropvolgende zes maanden nog enkele exemplaren. De jaren die hij als chauffeur doorbracht, zorgden voor een lange onderbreking. Toen hij in 1996 bij de staat Californië in dienst trad en zich in Susanville vestigde, kreeg hij zowel de tijd als de gelegenheid om opnieuw contact te leggen met zijn oude leermeester; hij vond Lewis terug in Fort Bragg aan de noordkust van de staat. In sommige bronnen wordt ook vermeld dat de meester in zijn vroege periode samenwerkte met de Amerikaanse maker Brian Ruthenberg.

Vormentaal en Productieopvatting

De meest voorkomende combinatie in de estate-registraties is een rustieke oppervlaktebehandeling, een donkerrode bovenlaag over een zwarte grondlaag, en een ebonieten (vulcaniet) zadelmondstuk. Er zijn ook exemplaren met een acrylen mondstuk geregistreerd. Het vormenrepertoire beperkt zich niet tot klassieke modellen: naast stukken zoals de poker met bamboe steel, de omgekeerde calabash en de hawkbill, komen ook koppen met zilveren tussenringen voor. Vacher heeft in een kort gepubliceerd beginselstuk betoogd dat een handgemaakte pijp voor iedereen toegankelijk moet zijn, ongeacht inkomensniveau, en aangegeven dat hij zijn pijpen maakt voor mensen die elke dag naar hun werk gaan. Er is geen duidelijk bewijs of de werkplaats vandaag de dag nog actief is.