Lorenzo

Lorenzo is een van de weinige namen die van veraf de Italiaanse pijpen van de jaren 1970 herkenbaar maken: dikke komwand, groot corpus, zijdeachtig mat oppervlak en verfkleuren variërend van donkerrood tot felle oranjetinten. De geschiedenis van het bedrijf achter dit uiterlijk gaat echter veel verder terug, tot de werkplaats Fratelli Lana, opgericht in 1900 in Gallarate. Het is het derde bedrijf dat bruyèrehout (briar) bewerkt in de provincie Varese in Lombardije; daarvóór waren er al Rossi (1886) en Ceresa (1897). Het merk kreeg zijn huidige naam pas in 1969.

De Jaren van Ongestempelde Pijpen

De door de twee broers opgerichte werkplaats werkte in de beginperiode uitsluitend voor de binnenlandse markt. De opening naar het buitenland begon in 1922 met een samenwerking met de Milanese handelsfamilie Tagliabue; vanaf die datum groeiden de bestellingen uit Europa gestaag. Het personeelsbestand bereikte in de jaren 1930 120 personen, en het bedrijf groeide in het Italië van die tijd van werkplaats uit tot fabrieksschaal. Deze groei werd niet weerspiegeld in het product: wat er decennialang werd gemaakt, waren goedkope en pretentieloze pijpen voor een breed publiek. De meeste droegen geen merkstempel; op de kop stond hoogstens een algemene vermelding als "Genuine Bruyere". Omdat het grootste deel van de productie in opdracht van andere firma's werd gemaakt, ontstond er ook geen eigen vormentaal voor het bedrijf. Wel is er een spoor van die jaren dat op latere generaties is overgegaan: Romolo Aliverti, die in 1920 in dienst trad en na verloop van tijd tot technisch directeur opklom.

De Geboorte van de Naam Lorenzo

De familie Tagliabue kocht het bedrijf in 1946 volledig op, en de naam werd Manufattura di Pipe Tagliabue. Het bestuur ging vlak voor 1950 over naar Lorenzo Tagliabue. De snelle opkomst van naoorlogse merken als Castello en Brebbia bracht hem ertoe te besluiten de trede van goedkope massaproductie te verlaten; er kwamen eigen ontworpen modellen van hogere klasse. Het merk kreeg in 1969 de naam Lorenzo. Volgens de overlevering was de reden hiervoor dat er al een andere pijpenfirma bestond die de naam Tagliabue droeg.

De nieuwe modellen trokken vooral de aandacht door hun afmetingen. Brede, krachtige stelen, dikke komwanden en vlakgemaakte bodems zodat de pijp op tafel kon staan, gelden als het handelsmerk van het merk; in combinatie met levendige kleuren ontstond een uiterlijk dat op geen enkel ander merk van die tijd leek. Het meest geliefde model was een grote Oom Paul, waarvan talrijke varianten werden gemaakt. Het merk verwierf in de jaren 1970 en 1980 een brede aanhang, met name onder jonge gebruikers. Het meest gehoorde kritiekpunt binnen de gemeenschap is de wijdverspreide praktijk van het opvullen van kopgebreken met plamuur.

De modellen op een lager niveau kwamen onder aparte namen uit:

Submerk	Bereik
Spitfire	Directe tegenhangers van Lorenzo-vormen en kleinere, klassieke modellen; de meeste met een 9 mm filterkamer
Lloyd's	De tweede kwaliteitslijn van Lorenzo

De Aliverti-generaties

Lorenzo Tagliabue trok zich in 1983 terug uit het bedrijf en liet geen erfgenaam achter om het voort te zetten; hij overleed in 1987. Volgens de overlevering werd het merk in die tussentijd korte tijd in leven gehouden onder licentie van Comoy's of London, waarna het bijna van de markt verdween. In 1988 namen Riccardo Aliverti, de zoon van Romolo Aliverti, en zijn echtgenote Gabriella de merkrechten over van de familie Tagliabue en hervatten de productie. Riccardo had het vak in 1954, op veertienjarige leeftijd, van zijn vader geleerd en had in 1973 het technisch directeurschap van hem overgenomen. De derde generatie, Massimo Aliverti, leidt sinds 1991 het verkoopgedeelte.

Lorenzo is tegenwoordig vooral een merknaam. Volgens de overlevering worden de hogere series nog steeds in Italië gemaakt, terwijl de lagere lijnen in onderaanneming in Albanië worden geproduceerd om te profiteren van de briarvoorraden daar.