McLary: een Amerikaanse pijpenbank opgericht in twee periodes

McLary is de naam van de eenmanswerkbank die de Amerikaanse pijpenmaker Dave McLary onder zijn eigen naam runt. Het gaat niet om een fabriek of een commercieel merk, maar om een persoonlijke bezigheid die in twee afzonderlijke periodes is opgezet: de productie die halverwege de jaren 1960 begon, werd tientallen jaren stilgelegd, maar herleefde nadat McLary met pensioen ging van zijn eigenlijke beroep. De pijpen uit de tweede periode zijn vooral herkenbaar aan de stempel "McLary of Ingalls", een verwijzing naar het stadje Ingalls in Indiana.

Een Opleiding uit de Mincer-lijn

McLary's leermeester is Bill Mincer. Deze naam is niet toevallig binnen de Amerikaanse pijpengeschiedenis: Bill Mincer is de zoon van Tracy Mincer, die in de jaren 1930 het merk Custom-Bilt oprichtte. Na vader Mincer bleef de vestiging van het bedrijf in Indianapolis actief, met Claude Stewart als hoofd van de werkplaats; de jonge McLary behoorde tot degenen die er vaak op bezoek kwamen.

Er is opgetekend dat het werk begon met een verdeelde regeling: McLary leverde het briarblok, terwijl Mincer de nauwkeurige stappen op zich nam, zoals het boren van de tabakskamer en het bevestigen van het mondstuk (stem) aan de ketel. Deze taakverdeling was niet blijvend; McLary richtte al snel een eigen werkplaats in waar hij alle bewerkingen zelf kon uitvoeren, en gaf zijn producten eerst aan zijn naaste omgeving. Daarna namen ook winkels in Indianapolis en het stadje Anderson in Indiana, en een pijpenwinkel in St. Louis, zijn pijpen in hun schappen op.

Veertig Tussenliggende Jaren

Pijpenmaken was voor McLary nooit de enige bron van inkomsten. Het zwaartepunt van zijn loopbaan lag in het museumwerk: twintig jaar was hij tentoonstellingscurator en hoofdopzetter bij het Indiana State Museum, daarna zestien jaar curator van tentoonstellingen en grafisch materiaal bij de dierentuin van Indianapolis. Tussen deze twee functies kwamen een huwelijk, een met eigen handen gebouwd huis en het opvoeden van kinderen, waardoor de werkbank lange tijd gesloten bleef.

Met zijn vertrek bij de dierentuin herbegon de productie. Eerst leverde hij kleine partijen aan enkele winkels, en vanaf 2001 begon hij zijn pijpen ook op online veilingplatforms aan te bieden. Dat zijn naam onder verzamelaars begon te circuleren en werd genoemd binnen de kring van Amerikaanse handgemaakte pijpen, berust grotendeels op deze tweede periode.

Vormopvatting en Briar

De beschikbare exemplaren tonen dat McLary een freehand-benadering hanteert die niet aan een mal gebonden is. Ketels die aan een boomstronk doen denken met een gedeeltelijk behouden, beschorst oppervlak; strak gepolijste appels; met rustificatie gestructureerde oppervlakken en figuratieve experimenten zoals schildpadden behoren tot de bekende werken van deze bank. In tegenstelling tot de uniforme rustieke afwerking van de Custom-Bilt-traditie waaraan zijn leermeester verbonden was, valt bij McLary's werk een vrije vormzoektocht op die van stuk tot stuk verschilt.

Dezelfde directheid komt ook naar voren in de materiaalkeuze. Volgens zijn eigen verhaal geeft hij er de voorkeur aan de briaraanvoer zonder tussenpersoon te regelen, en gaat hij persoonlijk naar een briarsnijder in het Italiaanse stadje Taggia om de blokken één voor één uit te zoeken. Er komen ook exemplaren voor die gemaakt zijn van Algerijnse briar.