Paul Becker (Paulpipes)

Paul Becker is een Duitse pijpenmeester die een eenmansatelier runt in Pinneberg, ongeveer twintig kilometer ten noordwesten van Hamburg. Zijn pijpen signeert hij sinds enige tijd, naar eigen zeggen om verwarring te voorkomen, met de naam Paulpipes. In de pijpenwereld zijn er meer meesters met dezelfde achternaam; er is geen verband tussen hem en Fritz Becker of Paolo Becker.

Van achter de toonbank naar achter de draaibank

Beckers levensverhaal berust grotendeels op zijn eigen verhaal; er is geen door officiële documenten ondersteunde chronologie. Volgens dit verhaal werd hij in januari 1947 in Pinneberg geboren; zijn gezin dreef in het stadje een tabakszaak. Na de tweejarige handelsschool in Hamburg te hebben afgerond en zijn leertijd in de handel te hebben voltooid, trad hij toe tot het familiebedrijf, en nam hij in 1970 samen met zijn vrouw Erika de leiding van de winkel over. Op zijn zestiende was hij al pijp gaan roken; hij zegt dat hij van jongs af aan zijn eigen pijpen wilde maken, en dat de namen die hem als voorbeeld dienden, meesters van de Deense school waren.

De koerswending kwam in 1982. Het doel van het eerste atelier dat hij in de kelder van zijn huis inrichtte, was niet productie, maar het ter plekke kunnen repareren van gebroken mondstukken en soortgelijke kleine defecten van klanten die naar de winkel kwamen. Becker vertelt dat de Duitse meester Rainer Barbi een groot aandeel had in de inrichting van het atelier, en dat ook de aansporing om, niet tevreden met alleen repareren, zelf een pijp te proberen te maken, van hem kwam; hij zegt de techniek rechtstreeks te hebben geleerd door bij Barbi's werkbank toe te kijken. Deze meester-leerlingrelatie is niet door een onafhankelijke bron bevestigd. Zijn eerste freehand-pijp is een product van deze periode. Door de belangstelling van bezoekers had hij acht jaar lang ook zijn eigen geproduceerde pijpen in de winkel liggen; in 1990 sloot hij de winkel en ging hij voltijds over op pijpenmaken.

Vakmanschap en afwerkingen

Bij Paulpipes-pijpen gaan alle stappen door één hand: van vrij met de hand een gat boren in het blok, tot grof en fijn schuren, van kleuren tot de binnenlaag van het reservoir en het met de hand gevormde mondstuk — alles doet de meester zelf. Er zit geen lak op het oppervlak, de glans wordt gegeven met carnaubawas. Mondstukken worden dun genoeg gesneden om comfortabel tegen de tanden aan te liggen. De keuze aan kleuren is beperkt tot drie tinten, al verschilt de benaming van deze tinten van bron tot bron: waar oude introductieteksten spreken van naturel, oranje en warm bruin, spreekt de huidige beschrijving van licht oranje, donker en warm bruin.

Becker benadrukt dat hij geen vulpasta gebruikt in briarblokken. Kleine vlekjes (spot) die uit de eigen textuur van het hout komen, zijn tijdens het roken niet merkbaar; ze bepalen alleen in welke klasse de pijp valt. Uit het atelier komen zowel pijpen met als zonder filter. Bij modellen met filter zit er een uitneembaar, op maat bewerkt tussenstuk; zo kan dezelfde pijp ook zonder filter gerookt worden.

Demonteerbaar steeldeel

De bekendste door de meester zelf ontwikkelde oplossing is de pijp waarvan het middelste deel van de steel kan worden verwijderd. Wanneer het tussenstuk erin zit, wordt de pijp gebruikt als een lange churchwarden; wanneer het stuk wordt weggenomen, keert de gewone maat terug. Het reservoir van dit model wordt bolvormig of facetvormig gevormd; Becker zegt dat hij het ontwerp niet vast houdt, en dat hij bij elke pijp probeert een stapje verder te gaan.

De productieschaal is klein, en het genoemde cijfer varieert per bron: volgens actuele informatie komen er ongeveer honderd pijpen per jaar uit het atelier, terwijl oudere teksten dit aantal op tweehonderdvijftig stellen.