Ph. Vigen

Ph. Vigen is de signatuurnaam van de Deense meester Jes Phillip Vigen Gertsen. Binnen de Deense school wordt hij, ondanks een werkbankcarrière van bijna veertig jaar, beschouwd als een van de minst genoemde topklasse-makers (high grade). De reden hiervoor is niet dat zijn vakmanschap beperkt bleef, maar dat het grootste deel van de pijpen die uit zijn handen kwamen, onder de stempel van andere merken werd verkocht. Volgens de overlevering, geboren in 1953, bracht de meester bijna zijn hele carrière door in een dergelijke onzichtbaarheid.

Leerlingjaren en de vroege periode

Hij leerde het vak bij W.Ø. Larsen, een van de grote ateliers van Kopenhagen. Zijn leertijd begon in 1972; zijn belangrijkste leermeester was Former, de huisontwerper van datzelfde atelier. Toen het atelier eind jaren 1970 sloot, moest Vigen op zoek naar een nieuwe werkbank. Korte tijd werkte hij voor S. Bang; hij was aangenomen om de groeiende orders van het merk aan te kunnen, maar volgens de overlevering scheidden de wegen na ongeveer anderhalf jaar.

Het atelier Pibe-Dan

Zijn volgende halte was het atelier van Pibe-Dan, de in 1943 opgerichte Kopenhaagse winkel die pijpen van Deense meesters samenbracht. Vigens hoofdtaak hier was reparatie; daarnaast maakte hij per maand ongeveer acht tot tien nieuwe pijpen. Volgens de vaste praktijk van de winkel droegen deze pijpen een dubbele stempel: zowel de naam van de maker als die van de winkel werd erin geslagen. Ook het eerste gebruik van de signatuur Ph. Vigen valt in deze jaren. Bekend is dat hetzelfde atelier in verschillende periodes ook jonge meesters als Tom Eltang en Preben Holm huisvestte; Vigen bleef er tot de winkel in 1991 sloot.

Topklasse-productie voor Bjarne

Na de sluiting van Pibe-Dan probeerde hij zelfstandig te werken. Het was een periode waarin de vraag naar topklasse-pijpen op veel markten terugliep, en deze onderneming was niet van lange duur. Volgens de overlevering ging hij in 1993 een overeenkomst aan met Bjarne om de topserie van dat merk te produceren, en zette hij zijn werk voort vanuit zijn landelijke atelier in Zuid-Denemarken. De pijpen van deze serie droegen de stempel "Bjarne Nielsen", hadden geen merklogo op het mondstuk, en werden ingedeeld volgens een kwaliteitsclassificatie van A tot D. Bekend is dat voor dezelfde serie ook andere meesters, zoals Ole Bandholm en Tonni Nielsen, werkten; het is daardoor meestal niet mogelijk om een specifieke pijp uit de Bjarne-topserie eenduidig aan één maker toe te schrijven.

Met de dood van Bjarne Nielsen in 2008 en de sluiting van de onderneming kwam er een einde aan deze regeling. Vigen keerde na dat moment niet terug naar het pijpenmaken en richtte evenmin een nieuw merk onder zijn eigen naam op. Hij wordt beschouwd als een van de laatste voorbeelden van het model "meester die van atelier naar atelier trekt", dat in Denemarken gedurende een generatie heeft standgehouden. Wat overblijft, verklaart waarom zijn naam zo weinig bekend is: de briarpijpen die zijn eigen stempel dragen, zijn relatief weinig in aantal en dateren grotendeels uit de Pibe-Dan-jaren; het vakmanschap van zijn rijpere periode circuleert daarentegen onder de naam van een ander merk.