Saul Salzhauer

Saul Salzhauer was in het midden van de twintigste eeuw een van de weinige meesters die in New Jersey aan de werkbank pijpen bewerkten. Vrijwel alles wat over hem bekend is, berust op één enkele bron: een krantenartikel uit februari 1973 over de handgemaakte-pijpenmakers die in die staat nog actief waren; omdat de tekst van dit artikel vandaag niet rechtstreeks toegankelijk is, wordt de informatie hier gegeven zoals Pipedia deze citeert. De twee andere namen die in datzelfde artikel worden genoemd, zijn Jack H. Weinberger, bekend om het stempel JHW Pipes, en William Craig, oprichter van het merk Craig.

Het Leren van het Vak

Salzhauer zei dat hij het vak had geleerd naast zijn vader, die hetzelfde werk deed, tijdens de jaren van de Grote Depressie. Volgens de gegevens is hij geboren in 1919 of 1920; deze datum is afgeleid uit de vermelding dat hij in 1973 drieënvijftig jaar oud was. Hij begon in 1951 met een regelmatige productie onder zijn eigen naam en voorzag ruim twintig jaar in zijn levensonderhoud met dit werk. Zo trad hij toe tot de kleine minderheid die met de hand bleef werken, in een periode waarin de Amerikaanse pijpenproductie al lang naar fabrieken was overgegaan.

De Werkbank in Newark

Salzhauer reisde vanuit zijn huis in Brooklyn heen en weer naar Newark om in het atelier van de tabakswinkel Jelling te werken. Deze winkel, geopend in 1919 en gesloten in het midden van de jaren zeventig, was een winkelmerk dat zijn naam liet slaan op koppen die het niet zelf vervaardigde. Er is geen rechtstreeks document dat de uitdrukking "ter plaatse met de hand bewerkt" in de advertenties van de winkel verbindt met de aanwezigheid van Salzhauer; hoewel het aannemelijk lijkt dat de twee met elkaar samenhangen, is dit een gevolgtrekking.

Hij werkte voornamelijk met briar-boomstronken uit Algerije en Griekenland, en soms met andere houtsoorten. De vormen die hij produceerde, waren eerder freehand-koppen die werden bepaald door de nerf van de boomstronk dan vaste mallen. Deze voorkeur valt in dezelfde jaren als de toen in Denemarken opkomende mode van vrije vormen.

Een Verdwijnend Vak

Salzhauer was ervan overtuigd dat zijn vak ten einde liep. Hij weet de achteruitgang zelf aan de opdeling van de arbeid: om de prijzen te drukken werd de productie in stukken verdeeld, en de meester die een kop van begin tot eind alleen afwerkte, maakte plaats voor een arbeider die zich op één enkele fase specialiseerde. In 1973 gaf hij aan dat er in de staat naast hemzelf nog maar twee mensen op deze manier met de hand werkten, en dat alle drie ouder waren dan vijftig.

Na de sluiting van de winkel Jelling is niet vastgelegd wat er met Salzhauers werkbank gebeurde. Zijn naam wordt vandaag herinnerd als een van de weinige gedocumenteerde getuigen van de periode waarin de Amerikaanse traditie van handgemaakte pijpen terrein verloor aan de fabrieksproductie.