Schulte

Schulte is de naam van een pijpen- en tabakswinkel die halverwege de twintigste eeuw actief was in de Amerikaanse staat New Jersey, en tegelijk de naam van de pijpen die het eigen stempel van deze winkel dragen. Oprichter Max M. Schulte wordt eerder herinnerd als een ambachtsman die het grootste deel van zijn dag doorbracht achter de draaibank en de polijstschijf, dan als een winkelier die achter de toonbank stond te verkopen. De naam wordt af en toe verkeerd gespeld als "Shulte".

Twee Adressen

Het eerste bekende adres van de zaak is 672 Springfield Avenue in Newark. Het meest solide document dat dit adres bevestigt, is de vermelding op het Amerikaanse patent waarvoor Schulte in 1960 een aanvraag indiende en dat hij in 1964 kreeg toegekend; de woonplaats van de aanvrager staat daar geregistreerd op hetzelfde nummer. De winkel verhuisde in latere jaren naar het vervolg van dezelfde straat in Maplewood, naar 1628 Springfield Avenue. Er wordt verteld dat deze verhuizing verband hield met de maatschappelijke onrust die Newark in 1967 doormaakte; dit verband is niet door onafhankelijke bronnen bevestigd.

Wie de winkel kende, benadrukt steeds hetzelfde: op beide adressen stond niet het schap met koopwaar, maar de reparatiewerkbank centraal; de bank was zo opgesteld dat de klant het werk kon zien. Meer gedetailleerde beschrijvingen van de indeling berusten op één enkele getuigenis.

Pijpen en Tabak

Naast de geïmporteerde merken op zijn schappen verkocht Schulte ook zijn eigen briar-pijpen onder de naam van de winkel. Deze pijpen waren overwegend klassiek van vorm, en Schulte zou zich al vroeg hebben opengesteld voor de Deense invloed van die tijd. Een volledig overzicht van de door hem gebruikte stempels is niet te reconstrueren.

De tweede tak van de zaak was tabak; het mengen gebeurde in de kelder van de winkel. Het meest genoemde product hieruit is "Maritza". Bronnen lopen uiteen of dit een Balkanmengsel was of een apart verkochte oosterse tabak; wat beide gemeen hebben, is dat de tabak herinnerd wordt om zijn stevigheid. Ook de spelling van de naam staat niet vast.

Familie en Erfenis

Ook andere familieleden werkten in de winkel. Volgens de overlevering nam Max' zoon Barry Schulte het grootste deel van de reparaties en het mengen op zich, terwijl Max zich op latere leeftijd terugtrok naar een toezichthoudende rol. Howard Schulte, van beroep eigenlijk leraar, kwam parttime naar het atelier. Bronnen spreken elkaar tegen over hoe nauw Howard aan Max verwant was: op de ene plaats wordt hij als zoon vermeld, op een andere als neef.

De indirecte bijdrage van het atelier aan de pijpengeschiedenis komt van een naam die daar opgroeide. De met pensioen gegane jurist Jack H. Weinberger deed zijn vakmanschap op door toe te kijken bij de werkbank van Schulte, voordat hij zelf pijpen begon te maken; er wordt aangegeven dat er achter het merk JHW Pipes geen andere opleiding schuilgaat.

Het patent van Max Schulte heeft geen betrekking op de pijp zelf, maar op een bijbehorend accessoire: een houder met twee geveerde armen die een pijp, sigaar of sigaret vasthoudt, waarvoor op 4 mei 1960 een aanvraag werd ingediend en die op 14 juli 1964 werd geregistreerd onder nummer 3.140.782. In de tekening in het document worden deze armen vergeleken met de silhouet van een zittende kangoeroe. De winkel is na verloop van tijd gesloten; de sluitingsdatum is niet in de registers vastgelegd.