Steinhart (Briar Originals)

Steinhart is een korte tijd bestaande signatuur die in de jaren zeventig ontstond in New Jersey, in de periode waarin het Amerikaanse ambachtelijke pijpenmaken opbloeide. De meester erachter is Vic Steinhart, neef van Jack H. Weinberger, eigenaar van het merk JHW Pipes. Pijpen met zijn eigen stempel zijn vandaag de dag alleen nog in collecties te vinden; daarentegen zijn de namen die via de werkplaatsen waar Steinhart werkte en die hij oprichtte zijn gegaan, in de daaropvolgende decennia uitgegroeid tot bekende Amerikaanse producenten.

Opgroeien in de Werkplaats van Weinberger

Naarmate het orderaantal van JHW groeide, werden jongeren uit de buurt in de werkplaats aangenomen; Steinhart, die in het huis ernaast woonde, was een van hen. Er wordt verteld dat hij binnen korte tijd vorderingen maakte met freehand-vormen, die vakmanschap vereisen en niet aan een vast sjabloon gebonden zijn. In die jaren waren de meeste mensen die aan de werkbanken van de werkplaats werkten van middelbareschoolleeftijd; een deel van degenen die er kwamen werken, waren vrienden die elkaar kenden. Mark Tinsky en Curt Rollar, die op dezelfde plek gingen werken, zouden later de werkplaats oprichten die bekend zou worden onder de naam American Smoking Pipe Co.

SK Pipes en Briar Originals

Steinharts eerste zelfstandige onderneming was SK Pipes, dat hij na de middelbare school samen met een vriend oprichtte. De werkplaats werkte vanuit een gehuurd huis in de wijk waar JHW gevestigd was. Volgens het verhaal was de compagnon een schoolvriend genaamd Mitch Kaufman; dit detail berust alleen op getuigenissen uit die tijd en is daarom in onafhankelijke bronnen niet terug te vinden. Naar de nieuwe werkplaats was ook een van de medewerkers overgestapt die bij JHW het polijstwerk deed; dat twee werkbanken in een kleine wijk dezelfde arbeidspool deelden, is een typisch voorbeeld van de doorlaatbaarheid tussen de onafhankelijke werkplaatsen van die tijd. De onderneming was desondanks van korte duur.

Daarna richtte Steinhart onder zijn eigen naam het merk Briar Originals op; de pijpen werden gestempeld met de afkorting BOI. Er wordt verteld dat het merk zich liet zien op RTDA, de tabaksbeurs van die tijd, maar de productie duurde niet langer dan enkele jaren. Volgens de registers ligt het totale aantal geproduceerde pijpen tussen de vierhonderd en vijfhonderd. Dit aantal, dat zelfs voor een onafhankelijke werkplaats die met briar werkt klein blijft, verklaart waarom de stempel BOI vandaag de dag zo zeldzaam wordt aangetroffen.

De Werkplaats Verandert van Eigenaar

Steinhart, die op jonge leeftijd trouwde, stopte met pijpenmaken toen hij overstapte naar een baan met een regelmatig inkomen en ging werken bij een houthandel. De laatste onafgemaakte BOI-koppen op de werkbank werden afgemaakt door Curt Rollar en Mark Tinsky; met het geld uit de verkoop van deze pijpen werden Steinharts voorraad briar en zijn gereedschap overgenomen. Het overgebleven materiaal van een gesloten klein merk werd zo omgezet in het startkapitaal van een van de langlevende werkplaatsen aan de Amerikaanse oostkust.

Steinharts verhaal als producent eindigt hier; daarentegen bouwde de generatie die aan dezelfde werkbanken opgroeide een lijn op die meer dan veertig jaar zou duren. Daarom wordt de naam Steinhart niet herinnerd om het aantal pijpen dat hij naliet, maar om het feit dat hij een verbindingspunt was in de oprichtingsjaren van het Amerikaanse ambachtelijke pijpenmaken. Een pijp met de stempel BOI wordt door verzamelaars vandaag de dag minder gezien als voorbeeld van een merk, en meer als document van een bepaalde werkplaatskring.