Sven Knudsen

Sven Knudsen wordt gerekend tot de eerste generatie meesters van de met de hand gevormde Deense pijp. Hij is de oudere broer van Teddy Knudsen. Omdat hij het grootste deel van zijn loopbaan onder het merk van anderen doorbracht, wordt zijn naam bij het vertellen over de Deense school vaak op de tweede plaats genoemd. Zijn loopbaan valt uiteen in drie delen: de jaren aan de werkbank bij de twee grote ateliers van Kopenhagen, de eigen structuur die hij op het platteland opzette, en de kortstondige samenwerking met zijn broer.

De Jaren bij Suhr's en Vormen die onder een Andere Naam Bekend Staan

Volgens de registraties kwam hij halverwege de jaren vijftig in dienst bij het atelier Suhr's Pibemageri in Kopenhagen; degene die hem introduceerde was Poul Rasmussen, die op dat moment werd opgeleid door Sixten Ivarsson. Zoals alle nieuwkomers in het atelier begon hij aan de reparatiewerkbank en al snel kon hij een pijp helemaal zelfstandig afwerken. Doordat Rasmussen niet regelmatig aan de werkbank stond, kwam het gewicht van de productie snel op de schouders van Knudsen te liggen. Het langetermijngevolg hiervan was dat zijn aandeel in de Deense pijpengeschiedenis pas laat werd opgemerkt: een deel van de vormen uit die jaren werd later toegeschreven aan Rasmussen. Ook Hans Jonny Nielsen, die later de bijnaam "Former" zou krijgen, werd in datzelfde atelier opgeleid, in de ploeg van Knudsen.

Aan het Hoofd van de Werkbank van Larsen

Volgens de registraties verliet hij Suhr's in 1959 en richtte hij in Kopenhagen een klein eigen atelier op. Omdat hij zijn producten leverde aan de gevestigde tabakszaken van de stad, kwam zijn naam jarenlang voor in de catalogi van deze winkels; W. Ø. Larsen en Pibe-Dan staan daarbij voorop. Toen Svend Bang, de winkelmanager van Larsen, hem voorstelde om aan het hoofd te komen van het nieuw opgerichte pijpenatelier dat aan de winkel verbonden was, veranderde de zaak: Knudsen was voortaan niet meer verantwoordelijk voor zijn eigen werkbank, maar voor een team. Naast het meesterschap deed hij zelf ook het zandstralen en tekende hij een deel van de modellen in de vormentabel. Diezelfde Svend Bang zou in latere jaren zijn eigen atelier S. Bang oprichten. Volgens het verhaal liet hij, toen hij in 1963 besloot de stad te verlaten, zijn plaats niet leeg achter; het beheer van het Larsen-atelier ging over naar Former Nielsen.

Tappernøje en het Dantonian-Partnerschap

Hij vestigde zijn nieuwe structuur in het huis dat hij kocht in het dorp Tappernøje, dat behoort tot Præstø in het zuiden van het eiland Sjælland. De productie hier veranderde in 1970, toen zijn broer Teddy zich bij hem voegde, in een gezamenlijke onderneming: "Dantonian PipeWorks". In de modellenreeks die de twee broers samenstelden, wogen de vormen die Sven eerder had ontwikkeld zwaar; in bronnen worden de namen "Walrus" en "Swan" met hem geassocieerd. De catalogus die begin 1971 werd verspreid, was uitsluitend in het Engels opgesteld, omdat de doelmarkten Duitsland, de Verenigde Staten en Japan waren. De pijpen werden op bestelling gemaakt en droegen het stempel "Dantonian - Handicraft of Copenhagen". De samenwerking duurde ongeveer tweeënhalf jaar: Teddy ging begin 1973 zijns weegs, terwijl Sven verhuisde naar Næstved en de productie onder dezelfde naam nog een tijdje voortzette.

Stempel, Stijl en Laatste Periode

De aanbeveling van Sixten Ivarsson aan zijn kennissen in Japan was doorslaggevend voor het feit dat Knudsens werk in dat land een breed publiek van kopers vond; in de daaropvolgende jaren ging een belangrijk deel van zijn productie rechtstreeks naar verzamelaars. Hij markeerde zijn pijpen met het stempel "S. Knudsen", ernaast plaatste hij een hoofdfiguur met een band om het hoofd; wat deze figuur precies voorstelt, wordt in bronnen verschillend beschreven. Hij gebruikte geen kwaliteitsgradaties. Dat hij bruyèrewortel (briar) in blokvorm zelf uitzocht en het idee van freehand nooit aan de machine overliet, wordt beschouwd als het onderscheidende kenmerk van zijn werk. Toen gezondheidsproblemen de gevoeligheid van zijn hand aantastten, sloot hij het atelier in 1997 officieel; zijn naam verdween een tijdlang uit de aandacht van de gemeenschap, maar begin jaren 2000 kwam hij weer in de belangstelling toen zijn overgebleven pijpen werden verzameld en gepresenteerd. Volgens de registraties overleed hij in 2010.