Syring

Syring is een eenmanssignatuur die de naam draagt van Karl-Heinz Syring, in de havenstad Flensburg in Noord-Duitsland, aan de grens met Denemarken. Het merk is nooit uitgegroeid tot een fabriek, zelfs niet tot een regelmatig werkplaatsschema; de pijpen die het opleverde, ontstonden doordat een meester wiens hoofdberoep reparatie was, zich in zijn vrije uren aan de werkbank zette. Daarom wordt de naam Syring in de Duitse pijpengeschiedenis niet geassocieerd met grote series, maar met een gemeenschap van koppen waarvan het aantal bekend is en die stuk voor stuk zijn behandeld.

Van politieagent tot werkbank

Volgens de administratie werd Syring in 1933 in Kiel geboren en trad hij in 1950 in dezelfde stad in dienst als politieagent; na een dienstverband van drieënveertig jaar ging hij in 1993 met pensioen. Zijn belangstelling voor pijpen ontstond midden in dit beroepsleven, begin jaren zestig. Syring zette de pijp dus het grootste deel van zijn leven voort als een tweede bezigheid en kon pas na zijn pensioen fulltime meester worden.

Zijn zaak in Flensburg was zowel een kleine verkoopafdeling als een reparatiewerkplaats. De dagelijkse werklast bestond uit reparatiewerk zoals het vervangen van mondstukken, het herstellen van scheuren en algemeen onderhoud; onafhankelijke bronnen beschrijven Syring dan ook in de eerste plaats als een pijpenreparateur en -maker uit Flensburg. De pijpen die hij zelf sneed, wachtten liefhebbers in een klein gedeelte naast het tabaksrek van de zaak. Volgens de administratie bedraagt de totale productie ten minste 1.611 pijpen, en deze koppen zijn in de loop der tijd ook buiten Duitsland verspreid geraakt.

Vormopvatting en invloeden

De koppen van Syring waren vrije vormen, niet uit een mal gehaald maar bepaald door de nerf van het blok; in die zin sluit hij aan bij de freehand-traditie. De belangrijkste invloed op zijn richting kwam echter niet van het zuiden, maar van het noorden, van de werkplaatsen van de Deense school aan de andere kant van de grens. Men neemt aan dat hij dicht bij de vormtaal stond van klassieke Deense meesters in de lijn van Sixten Ivarsson en Poul Rasmussen. Ongeveer de helft van de productie werd gemaakt met een filteropening, de andere helft zonder filter; deze verhouding kan worden gezien als een praktisch evenwicht tussen de filtergewoonte van de Duitse markt en de klassieke Deense benadering.

Overdracht en sluiting

De werkbank van Syring stond bekend als een plek die openstond voor wie wilde proberen pijpen te maken. De bekendste van degenen die hier langskwamen, is Tom Richard Mehret: hij kocht zijn eerste onbewerkte briarblokken en mondstukken bij Syring, voltooide volgens de administratie zijn eerste pijpen in 2003 en groeide daarna uit tot een maker die onder zijn eigen naam bekend staat. Deze overdracht laat zien dat de kleine zaak in Flensburg niet alleen een reparatiewerkplaats was, maar ook een informele leerplaats. De meester ontving bovendien jarenlang in zijn huis een maandelijkse tabaksclub.

Volgens de administratie stopte Karl-Heinz Syring in 2004 met de werkbank en overleed hij in 2006 in Flensburg. Omdat het merk met hem eindigde, zijn Syring-pijpen tegenwoordig alleen te zien in de tweedehandshandel. Omdat ze beperkt in aantal, zonder mal en uit één hand ontstaan zijn, worden ze in de Duitse pijpengeschiedenis niet zozeer beschouwd als een productiemerk, maar als een signatuur die geïdentificeerd wordt met een bepaalde stad en één werkbank.