Ted Bihlmaier (TAB Pipes)

Ted Bihlmaier is een Amerikaanse werkbankmeester die zijn pijpen signeert met de stempel "TAB", afgeleid van zijn initialen. Hij kwam pas later in het vak terecht. Volgens zijn eigen verhaal was het begin toeval: zijn vader stuurde hem in 2008 de pijpencollectie die hij zelf niet meer kon gebruiken, en om te begrijpen wat deze pijpen precies waren, ging hij het jaar daarop naar de pijpenbeurs in Chicago. Deze stap, geboren uit nieuwsgierigheid, groeide binnen enkele jaren uit tot een werkbank met regelmatige productie. De bron van dit verhaal is de meester zelf; er is geen mogelijkheid tot vergelijking met een onafhankelijk verslag.

Leertijd en eerste pijpen

De naam die hij op de beurs leerde kennen, was de in Letland geboren meester Maigurs Knets. Dat Knets aan de kant van Wisconsin van de staatsgrens woonde, op ongeveer twintig minuten afstand, maakte het werk gemakkelijker; door herhaalde bezoeken leerde Bihlmaier hier alle stadia van het pijpenmaken. Omdat de bronnen de woonplaatsen van de twee meesters niet verder specificeren dan deze relatieve aanduiding, is niet met zekerheid bekend aan welke staat de werkbank van Bihlmaier verbonden is. Deze manier van overdracht van meester op leerling wordt beschouwd als een veelvoorkomende weg binnen de Amerikaanse handgemaakte pijpenscene.

Het begin bestond meer uit het maken van pijptampers dan van pijpen zelf. Naarmate kleine draaiwerkjes en afwerkingen zijn hand vaardiger maakten, kwam de beurt aan de ketel, en naar verluidt presenteerde de meester zijn eerste pijpen die hij de moeite van het verkopen waard vond in 2010. Ook volgens eigen opgave ging hij in 2020 met pensioen na ruim dertig jaar dienst bij de politie, waarna de tijd die hij aan de werkbank besteedde, toenam; de productie veranderde daarmee van vrijetijdsbezigheid in hoofdactiviteit. Geen van deze data is met een officieel document bevestigd.

Ontwerpvisie

Ook al zou Bihlmaier volgens eigen zeggen best in staat zijn om binnen klassieke maten te werken, hij vindt de basisvormen te statisch; daarom vermijdt hij het twee pijpen exact identiek te maken. De gewoonte om elke ketel een klein, onderscheidend detail mee te geven, brengt de productie dichter bij individueel vakmanschap dan bij seriematige mallen. In productbeschrijvingen van verkopers en in de eigen mededelingen van de werkplaats worden vooral het gebruik van Italiaanse briar, gesneden oppervlakken langs de steel en turkoois inlegwerk op de ketel genoemd; dit zijn beschrijvingen die op de verklaring van de maker en de verkoper berusten.

Deze benadering plaatst het merk aan de artisan-kant van het onderscheid tussen fabrieksproductie en werkbankproductie: de jaarlijkse output is beperkt, er is geen vormencatalogus en elk stuk wordt op zichzelf ontworpen. De stempel is sober gehouden; op de ketel zijn buiten de initialen van de meester geen modelcode of serienummer te vinden.

Plaats in de overlevering

Bihlmaier wordt niet gerekend tot een bedrijf met een lange geschiedenis, maar tot de hedendaagse Amerikaanse werkbankgeneratie die zich na de jaren 2010 heeft gevormd. Geschreven bronnen over het merk zijn schaars, en vrijwel alle beschikbare informatie berust op een verhaal uit één mond of op verkooppromotie. Ook een geregistreerde oprichtingsdatum van het merk is niet bekend; 2010 wordt alleen genoemd als het jaar van de eerste verkochte pijpen. Daardoor bestaat er geen precies overzicht van het productievolume, de vormverdeling per jaar en de locatie van de werkplaats.