Thunér Pipes (Ronny Thunér)

Thunér Pipes is de naam van de eenmanswerkplaats die de Zweedse pijpenmaker Ronny Thunér (geb. 1968) begin 2005 oprichtte. Thunér begon pas eind twintig, begin dertig aan het ambacht, behoorlijk laat vergeleken met de meeste Scandinavische meesters; toch behoorde hij binnen enkele jaren tot de gerenommeerde makers in de pijpenscène van zijn land. Hij werkt ook klassieke vormen, maar vindt zijn eigenlijke identiteit vooral in zijn vrije-vormwerk.

Toetreding tot het ambacht

Wat er bekend is over hoe Thunér naar de pijpenmakerij werd geleid, berust grotendeels op een verhaal uit zijn eigen pen; voor deze periode bestaan geen onafhankelijke gegevens. Volgens zijn eigen verhaal kon hij tijdens een lange periode van behandeling en herstel geen vervanging vinden voor de pijp die hij graag mocht en die was gebroken, en bestelde hij online twee kant-en-klare hobbysets. Beide pogingen bleken onbruikbaar. Het eigenlijke keerpunt was dat hij de Zweedse Pijpenclub (Svenska Pipklubben) om hulp vroeg: van de club kreeg hij namen van betrouwbare briar-leveranciers en werd hij voorgesteld aan Scandinavische makers.

Meesters en opleiding

Toen Bengt Carlson zijn eerste ruwe pogingen zag, stelde hij Thunér zowel vakmanschap als ontwerpadvies voor; zo begon zijn structurele opleiding. Volgens de overlevering profiteerde hij ook rechtstreeks van de werkplaatsen van Love Geiger, Martin Vollmer, Anders Nilsson, Tom Eltang en Søren Refbjerg; deze contacten strekten zich uit naar Denemarken en het zuiden van Zweden. Dat de namen over twee landen verdeeld zijn, toont ook de lijn waartoe de werkplaats behoort: de Scandinavische opvatting die grotendeels via de Deense school is gevormd, waarbij nauwkeurigheid van maatvoering en interne afwerking boven versiering worden gesteld. Volgens zijn eigen verhaal behaalde Thunér in deze jaren ook het in Zweden uitgereikte en zelden aangevraagde diploma pijpenmakerij.

Vormentaal

Thunérs werk valt uiteen in twee groepen. Aan de ene kant vormen zoals billiard, rhodesian en soortgelijke, die trouw blijven aan klassieke maten, en aan de andere kant de vrije vormen (freehand) die het eigenlijke handelsmerk van de werkplaats vormen. Bij de vrije vormen is zijn methode om de nervenrichting van het blok als uitgangspunt van het ontwerp te nemen; daarvoor geeft hij aan oude plateau-briar uit het Middellandse Zeegebied te kiezen. De vorm die hij Cobra noemt, is het bekendste voorbeeld van deze groep: zoals de naam al doet vermoeden, een dunne, langwerpige vrije vorm met een lange steel. Zijn tweede onderscheidende keuze is dat hij de rustieke oppervlaktebewerking niet beperkt tot de ketel maar ook toepast op de steel; in een ambacht waarin de steel bijna altijd glad wordt gepolijst, is dit geen gebruikelijke keuze.

Bekendheid en huidige status

De productie is van meet af aan eenmans en beperkt geweest; de pijpen kwamen grotendeels via het internationale verzamelaarsnetwerk in omloop. Beschikbare gegevens houden op aan het einde van de jaren 2000; met welk tempo de werkplaats vandaag werkt en of de productie doorgaat, kan niet onafhankelijk worden bevestigd. Daarom wordt de naam eerder in verband gebracht met stukken uit de jaren 2000 dan met recent werk.