Turner Pipes: Een Kelderatelier in Denver

Turner Pipes is de eenmanswerkbank van de Amerikaanse maker Simeon Turner in de stad Denver, in de staat Colorado. Het merk staat niet bekend om serieproductie, maar om een beperkt aantal stuks per jaar die met de hand worden afgewerkt; in dat opzicht is het een typisch voorbeeld van de generatie artisanale pijpen die in Amerika sinds de jaren 2000 is toegenomen.

De Oprichting van de Werkbank

Turners band met het ambacht komt niet voort uit een beroep, maar uit nieuwsgierigheid. Volgens de dossiers vormde hij in 2003 zijn eerste pijp door te werken aan een reeds geboorde kant-en-klare set (kit). In die jaren was hij naar verluidt leraar op een middelbare school en had hij toegang tot de werkbanken van de houtwerkplaats van de school; hier leerde hij de basis van draaien en schuren.

Het opzetten van zijn eigen uitrusting dateert van 2009. Vanaf dat moment vindt de productie plaats in een klein machinepark dat in de kelder van zijn huis in Denver is opgebouwd. Turner nam voor het eerst deel aan een pijpenbeurs in mei 2010, en op die manier maakte hij zijn naam bekend in de gemeenschap. De stukken met zijn eigen stempel zijn producten van deze tweede periode, en de jaarlijkse productie blijft binnen de natuurlijke grenzen van een eenmanswerkbank.

Materiaal en Vakmanschap

De briarblokken die het atelier gebruikt, worden aangevoerd uit het Middellandse Zeegebied. Er wordt aangegeven dat de blokken één voor één worden bekeken en gezaagd in de richting waarin het nerfpatroon het best uitkomt; deze houding sluit aan bij de Amerikaanse werkbanktraditie waarin de nerf bepalend is bij de keuze van briar.

Het meest genoemde technische detail van het merk zit aan de mondstukkant. De mondstukken worden niet uit een kant-en-klare mal gemaakt, maar uit een massieve vulkaniet-staaf gesneden; ook het tenon dat in de steel past, wordt niet kant-en-klaar aangekocht, maar uit hetzelfde materiaal gedraaid. Dit tweede detail wordt beschouwd als een zeldzame praktijk in een tijd waarin het tenon meestal extern wordt aangekocht. Onder de mondstukmaterialen vinden we naast Italiaans vulkaniet ook Duits eboniet en acryl; op sommige stukken worden hardhouten ringen en zilveren of nikkelen bandjes gebruikt.

Vorm en Afmeting

Het vormenrepertoire volgt twee lijnen: gewijzigde, soms met elkaar vermengde interpretaties van klassieke mallen, en volledig vrij getekende freehand-ontwerpen. Bij de oppervlaktebehandelingen overheersen gladde (smooth) en zandgestraalde afwerkingen, en minder vaak worden ook rustieke oppervlakken gezien.

Op het gebied van afmetingen is er een duidelijke voorkeur: er wordt aangegeven dat Turner de voorkeur geeft aan koppen met een klein volume, en dat het grootste deel van zijn productie overeenkomt met het bereik 1-3 in het Dunhill-maatsysteem. Deze keuze voor schaal bepaalt ook de algemene verhoudingen van het merk en het lichte gevoel dat het in de hand geeft. Turner houdt daarnaast een atelierdagboek bij, "Of Briar and Ashes" genaamd, waarop hij de voltooide werken en de stukken die zijn verkocht bijhoudt. Dit is een van de gangbare methoden waarmee kleine Amerikaanse werkbanken in de jaren 2010 een directe band met verzamelaars probeerden op te bouwen.