Whidbey Islander Pipes

Whidbey Islander Pipes is de naam van een kleinschalige pijpenmakerij die werd uitgevoerd in het plaatsje Langley op Whidbey Island, in het noordwesten van de Verenigde Staten, in de staat Washington. Omdat de pijpen één voor één met de hand werden gemaakt achter in een winkel, kwamen ze nooit in een breed distributienetwerk terecht; het merk is alleen bekend geworden via het beperkte aantal exemplaren dat in handen van verzamelaars is gekomen.

De Winkel en Zijn Oprichter

In het middelpunt van de zaak stond een tabaks- en pijpenwinkel die in 1972 in Langley werd geopend en in de registers voorkomt als "Virginia Tobacco and Pipe Shoppe". Travers LaRue draaide de pijpen hier zelf en verkocht ze ook vanuit dezelfde plek. De activiteiten van de winkel eindigden in 1983. Het overlijdensjaar van de meester wordt in de bronnen niet eenduidig vermeld: in de pijpliteratuur staat 1983, terwijl overleveringen die zich baseren op een plaatselijk krantenbericht 1982 aangeven.

De totale productieperiode overschrijdt daarmee net iets meer dan tien jaar. Deze korte duur verklaart waarom het merk zo zelden wordt gezien: het aantal exemplaren dat op de markt circuleert, is niet te vergelijken met de fabrieksmerken uit dezelfde periode. Vandaag wordt het merk meer geassocieerd met de naam van de geproduceerde serie dan met de naam van de meester zelf.

Pijpen en Stempels

LaRue bewerkte zowel klassieke vormen als niet aan een mal gebonden vrije vormen (freehand). Er wordt verteld dat hij de exemplaren die uit zijn eigen handen kwamen, markeerde met een zilveren stip op de steel en zijn handtekening.

De meester leerde het vak aan zijn schoonzoon Charles "Chuck" Whitmore, die na verloop van tijd zelf pijpen ging draaien. De handgesneden serie van de winkel, bekend onder de naam "Whidbey Islander", is grotendeels het werk van Whitmore, en klanten konden op bestelling hun naam in de romp laten graveren. Bij de exemplaren die onderwerp zijn geweest van restauratieregisters wordt vermeld dat op de romp de met de hand gegraveerde tekst "Whidbey / Hand Cut" voorkomt, samen met de initialen van de maker en het productiejaar. Onder de bekende stukken vallen vooral vrij gevormde rompen met behouden plateau-oppervlak op.

Voor de gebruikte briar wordt in de bronnen gesproken over blokken uit Sardinië, Griekenland en Italië, waarvan wordt gezegd dat ze zeer oud zijn. Dit soort leeftijdscijfers is een veelvoorkomende reclametraditie in de pijpengeschiedenis en kan niet onafhankelijk worden geverifieerd; het onderwerp wordt afzonderlijk behandeld in het artikel honderd jaar oude briar. Het belangrijkste kenmerk dat bij deze exemplaren opvalt, is dat het nervenpatroon is gekozen zodat het samenhangend leesbaar is met de vorm van de romp.

Tabaksmengsels en Nagelaten Sporen

De winkel stond niet alleen bekend om zijn pijpen, maar ook om de mengsels die achter de toonbank zelf werden bereid. Van deze mengsels, waarin binnenlandse en geïmporteerde bladeren samen werden gebruikt, is de bekendste "Brown Crock" genaamd; het recept zou in familiebezit zijn gebleven.

Vanwege de korte levensduur en beperkte distributie is het merk niet doorgedrongen tot het hoofdverhaal van de Amerikaanse pijpengeschiedenis. Het wordt daarentegen wel gerekend tot de voorbeelden van de kleinschalige handgemaakte ateliertraditie die in de jaren 1970 in de staat Washington te zien was; de naam komt vandaag vooral voor in restauratie- en verzamelaarskringen.