William Demuth Company (WDC)

William Demuth Company is een in de tweede helft van de negentiende eeuw in New York opgericht bedrijf dat binnen één generatie uitgroeide tot een van de bekendste pijpenhuizen van Amerika. De letters WDC die het bedrijf in een omgekeerde gelijkzijdige driehoek plaatste, zijn tientallen jaren lang te zien geweest op zowel gesneden meerschuim als op in serie geproduceerde briarpijpen, en werden een symbool dat bekender werd dan de merknaam zelf.

Oprichter en de geboorte van het bedrijf

De naamgever van het bedrijf, Wilhelm C. Demuth, werd in 1835 in Duitsland geboren en emigreerde volgens de overlevering op zijn zestiende alleen naar Amerika. Na jarenlang in loondienst te hebben gewerkt in de tabakshandel van New York, begon hij in 1862 zijn eigen bedrijf; hij bleef tot aan zijn dood (1911) aan het hoofd van het bedrijf staan. De productlijst uit de oprichtingsjaren doet eerder denken aan een snijatelier dan aan het pijpenmerk van vandaag: naast pijpen kwamen ook rookaccessoires, wandelstokken en levensgrote gesneden figuren die voor de deur van sigarenwinkels werden geplaatst, uit dezelfde ateliers.

Meerschuim en de presidentenserie

De vandaag meest besproken werken van het bedrijf liggen op het gebied van meerschuimsnijwerk. Voorop staat de figuratieve serie bestaande uit portretten van Amerikaanse presidenten. De serie, die zich uitstrekt van John Adams tot Herbert Hoover en achtentwintig portretpijpen omvat, plus een buste van Washington, kende lange tijd de gewoonte dat voor elke nieuwe aantredende president een pijp met zijn gezicht aan de reeks werd toegevoegd; deze praktijk eindigde met Hoover.

Volgens de overlevering vindt het startpunt van de serie zijn oorsprong in de bekendheid die ontstond met president James A. Garfield, van wie bekend was dat hij een liefhebber van meerschuim was: bij zijn inauguratie in 1881 kreeg Garfield twee pijpen cadeau, één met zijn eigen gezicht en één met dat van zijn vrouw. Op de plaats van dit soort geschenken in de Amerikaanse politiek wordt verder ingegaan in het artikel aan presidenten aangeboden pijpen. Een ander voorbeeld van diezelfde vakmanschapstraditie is de meerschuimcompositie "Columbus Landing in America", waarvan de voltooiing twee jaar duurde en die meer dan tachtig centimeter lang is; het werk werd in 1893 tentoongesteld op de World's Columbian Exposition in Chicago.

Briarlijnen en de fabriek

Bij het aanbreken van de twintigste eeuw verschoof het zwaartepunt van handmatig snijwerk naar serieproductie, en van meerschuim naar briar. Het centrum van deze omslag was de grote fabriek die in 1895 in de wijk Richmond Hill in Queens werd gebouwd en die tientallen jaren in bedrijf bleef; dankzij deze faciliteit gold WDC als een van de bedrijven die de meeste pijpen van het land produceerden. Ferdinand Feuerbach, die zich in 1897 bij het bedrijf voegde en in 1903 opklom tot productieleider, speelde een bepalende rol in de vormgeving van de lijnen Royal Demuth en Milano Hesson Guard. De naam Hesson komt van William Wallace Hesson, die twee octrooien kreeg voor uitvindingen met betrekking tot het inwendige rookmechanisme van de pijp. Feuerbach verliet het bedrijf in 1919 en nam de leiding op zich van de fabriek van zijn oude vriend Sam Frank in de Bronx. De nabijheid van het merk aan Fifth Avenue in deze jaren en het kruispunt met zijn Engelse concurrent zijn het onderwerp van het artikel De band tussen Demuth en Dunhill.

De S. M. Frank-periode en sluiting

De wegen van de twee bedrijven kruisten in 1937 opnieuw, om een onverwachte reden: het bestuur van New York besloot voor een straatverbredingsproject een deel van het terrein waarop Franks fabriek in de Bronx stond, te onteigenen. Frank, op zoek naar een nieuwe productielocatie, begon onderhandelingen over de faciliteit in Richmond Hill; het bereikte akkoord maakte van het bedrijf Demuth een dochteronderneming binnen S. M. Frank & Co., en de productie van beide merken werd onder één dak samengebracht.

De Demuth-pijpen werden in deze fabriek gemaakt tot de laatste dag van 1972; het bedrijf werd op diezelfde datum officieel door liquidatie beëindigd. Het merk verdween echter niet volledig: het best verkopende model van de firma, de Wellington, bleef tot 1976 in de catalogus van S. M. Frank staan, en werd volgens de overlevering halverwege de jaren tachtig nogmaals kort opnieuw geïntroduceerd. Het fabrieksgebouw werd niet gesloopt; het werd in latere jaren omgebouwd tot woningen en bleef zo behouden binnen de structuur van de wijk.