Yang Kun Pipes

Yang Kun Pipes is de eenmanswerkplaats van Yang Kun in de Zuid-Chinese stad Liuzhou. Het atelier wordt beschouwd als een van de bekendste namen in de westerse markt uit de generatie onafhankelijke pijpenmakers die sinds de jaren 2010 in China is opgekomen. Omdat de hele productie door één paar handen loopt, is het jaarlijkse aantal beperkt.

De weg naar het atelier

Yang is geboren in 1983 en werkte voordat hij pijpen ging maken als visagist bij Chinese televisie- en filmproducties. Volgens overlevering begon zijn belangstelling in 2010, toen hij kennismaakte met een boek over pijpen van Sixten Ivarsson. Deze kennismaking leidde binnen twee jaar tot een carrièreswitch: in 2012 ging hij in zijn kleine atelier in Liuzhou voltijds produceren.

In zijn eerste jaren werkte hij samen met de Chinese meester Hongjian Qiu, die toen al meer dan dertig jaar ervaring had. Qiu had het werk van Deense meesters nauwgezet bestudeerd en staat bekend als een leraar die bijdroeg aan de institutionalisering van dit ambacht in China. Naar verluidt zijn ook andere Chinese pijpenmakers, zoals Liu Zifeng, in diezelfde kring opgeleid; dit gegeven berust echter op één enkele promotietekst en kon niet onafhankelijk worden bevestigd.

Vormtaal en invloeden

Yangs vroege werk lag duidelijk in de lijn van de Deense school; Bo Nordh, S. Bang en het atelier Lomma noemt hij zelf als zijn belangrijkste voorbeelden. Geleidelijk maakte deze invloed plaats voor een persoonlijkere taal. In de laatste jaren wordt gesteld dat het zwaartepunt is verschoven naar Aziatische pijpenmakers, met namen als John He, Sam Cui en Ping Zhan als bepalend voor de zichtbaarheid die zij aan de ateliercultuur in de regio hebben gegeven. (De naam Ping Zhan komt in sommige bronnen ook voor als "Ping Zahn".)

Bij het vormgeven is het uitgangspunt het vinden van de richting waarin de aderloop van de stronk het best tot zijn recht komt; de vorm ontstaat niet uit een vooraf getekende sjabloon, maar uit wat het materiaal toelaat. Klassieke Engelse en Deense vormen worden op een vrije manier geïnterpreteerd.

Materiaal, stempel en rangschikking

In het atelier wordt hoogwaardige Italiaanse en Griekse briar gebruikt, samen met Duits eboniet. Uit verkooplijsten blijkt dat bij ringen en verlengstukken toevoegingen als buxushout en hoorn worden gebruikt; de volledige lijst van gebruikte houtsoorten kan echter niet met zekerheid worden vastgesteld, omdat die alleen op promotieteksten van wederverkopers berust.

Het onderscheidende kenmerk van het atelier is het voetafdrukstempel, dat de meester koos ter herinnering aan de geboorte van zijn zoon. Yang rangschikt zijn productie op een schaal van 1 tot 4, waarbij 4 de hoogste trap is; deze schaal is afkomstig van Pipedia, terwijl in externe lijsten meestal alleen het handtekeningstempel (Signature) voor het hoogste niveau wordt vermeld. De praktische manier om de plaats van een stuk binnen het atelier te bepalen, is het aantal voetafdrukken samen met het handtekeningstempel te beoordelen.