Delayed Gratification Technique (DGT)

De Delayed Gratification Technique is een rookgewoonte die naar de beginletters van deze Engelse term wordt afgekort als DGT. De kern is eenvoudig: de pijp wordt zoals gewoonlijk gestopt, aangestoken en na enkele trekjes of een kwart kamer opzij gelegd; de resterende tabak wordt dezelfde dag of de volgende dag met een verse lucifer afgemaakt. Het doel is niet het moeizame brandend houden van de pijp te compenseren, maar gebruik te maken van de smaakverandering die tijdens het wachten in de kamer optreedt.

Herkomst van de afkorting

De term heeft zich gevestigd in een van de vroegste online pijpengemeenschappen, de nieuwsgroep alt.smokers.pipes; ook afkortingenwoordenboeken noemen deze groep als bron. In welk jaar de afkorting is ontstaan en wie de eigenlijke uitvinder van de techniek is, is niet vastgelegd. De meeste pijpenschrijvers die erover hebben geschreven, vertellen dat de gewoonte bij henzelf per toeval begon: ze merkten het verschil op toen ze een halfvolle pijp, in plaats van hem weg te gooien, later afmaakten. Daarom wordt DGT eerder beschouwd als een wijdverbreide praktijk waaraan de gemeenschap achteraf een naam heeft gegeven, dan als een methode met een vastomlijnde geschiedenis.

Toepassing

De gevolgde volgorde is meestal als volgt:

• De pijp wordt op de gebruikelijke manier gestopt; in de stappen stoppen en aansteken verandert niets.

• De ontsteking wordt gegeven, de as aangedrukt en het echte vuur aangestoken.

• Ergens tussen enkele trekjes en de eerste kwart kamer wordt de pijp weggelegd; hij dooft vanzelf. Schriftelijke recepten achten het geschikt dat minstens de helft, bij voorkeur driekwart, van de kamer nog vol is.

• De pijp wordt rechtop bewaard, zodanig dat de tabak niet uit de kamer valt. De aanbevolen duur loopt van enkele uren tot een dag of twee; de meest genoemde optie is een nacht wachten. Chuck Stanion schrijft dat hij voor zijn eigen Virginia-Perique-mengsels tien tot twaalf uur na de eerste ontsteking het meest opbrengt.

• In de tweede sessie wordt de as licht aangedrukt, opnieuw aangestoken en de kamer afgemaakt.

Het wordt aangeraden dat het mengsel niet te vochtig is; drogen vóór het roken wordt om die reden gezien als een voorwaarde voor de techniek. Omdat de wachtende tabak vocht opneemt, kan het resultaat bij een vochtig mengsel zuur worden.

Effect op de smaak en beperkingen

Het wachten wordt geacht de smaak zachter te maken, scherpe kanten af te vijlen en het lichaam te verdikken. De verklaring die in de gemeenschap circuleert, is dat de gedeeltelijk verbrande tabak het vocht en de rookdeeltjes in de kamer opneemt; dit is eerder een gedeelde interpretatie van rokers dan een gemeten mechanisme. Het proces is niet hetzelfde als het rijpen van tabak; alleen de richting van het resultaat lijkt erop.

Het meest uitgesproken effect is te zien bij mengsels van Virginia en Virginia-Perique. Bij een mengsel met een hoog aandeel Perique brengt wachten dat karakter sterk naar voren, wat niet iedereen bevalt. Bij Engelse mengsels is de verandering gematigder, en bij aromatische en Cavendish-zware mengsels wordt ze door de meeste rokers als onbelangrijk of zelfs negatief beschouwd.

In de praktijk wordt vaak herhaald dat een gebroken pijp, dat wil zeggen een briar die door veelvuldig roken al is ingerookt, hier beter geschikt voor is dan een pijp die net van het rek komt. Daaraan is een vanzelfsprekend gevolg verbonden: een pijp die met een halfvolle kamer wacht, telt die dag als uit rotatie, waardoor het rotatieschema van pijpen bij wie de techniek geregeld toepast iets wordt uitgebreid. Ook aan het wachten zit een grens; proeven met bijna een week zijn weliswaar rookbaar bevonden, maar niet de moeite van herhaling waard geacht.