1976 Jumbo Dunhills: de vormen 612 en 622

De 1976 Jumbo Dunhills zijn ongewoon grote gebogen (bent) pijpen van Dunhill, met de vormnummers 612 en 622, die tot één enkel productiejaar beperkt bleven. Het merk maakte in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw ook veel grotere "magnum"-pijpen; die reuzen vielen echter buiten de standaard vormtabel. Wat de exemplaren van 1976 tot een apart onderwerp maakt, is dat ze de grootste bekende afmetingen bereiken onder pijpen die met de reguliere catalogusnummers zijn gestempeld. De documentatie van deze afmetingen in de verzamelliteratuur berust grotendeels op het in 2001 gepubliceerde onderzoek van verzamelaar John C. Loring.

Het lezen van het nummer

Dunhill stapte in 1975 over van het oude systeem, waarin elke vorm een eigen nummer kreeg, naar een vormnummercode waarin elk cijfer een betekenis draagt. In deze eerste versie met drie cijfers gaf het eerste cijfer de groepsgrootte van de kop aan (1 tot 6), het tweede cijfer de vorm van het mondstuk (0 en 1 conisch, 2 trapsgewijs, oftewel "saddle"), en het laatste cijfer de vorm zelf; de code werd in 1978 uitgebreid tot een vorm met vier en vijf cijfers. Volgens dit systeem zijn 612 en 622 twee mondstukvarianten van dezelfde gebogen kop. Een neveneffect van dit systeem was dat koppen die onderling behoorlijk verschilden, onder één en hetzelfde nummer konden worden samengebracht. Daarom zijn de grote exemplaren van 1976 alleen op basis van hun afmetingen te onderscheiden van de reguliere groep-6-pijpen met hetzelfde nummer.

Afmetingen en mogelijke verklaring

Bij de gedocumenteerde exemplaren begint de hoogte van de kop bij ongeveer 6,5 centimeter en loopt op tot 7,5 centimeter; onder de afwerkingen bevinden zich zowel de gezandstraalde Shell als de gepolijste Root. Waarom de productie tot één enkel jaar beperkt bleef, is niet met documenten te onderbouwen; de verklaring in de verzamelliteratuur is niet meer dan een gevolgtrekking. Twee feiten staan wel vast: het vormnummersysteem veranderde in 1975, en in april 1976 werd het bedrijf Lane Limited, dat het merk Charatan in handen had, overgenomen door Dunhill. Aangenomen wordt dat in deze periode, waarin de werkplaatsen van beide bedrijven werden doorgelicht, de in de loop der jaren opgestapelde grote briar-blokken in één keer werden verwerkt. Dat er dat jaar in het algemeen meer gebogen vormen waren, dient eveneens als steun voor deze interpretatie.

De tweede helft van het decennium

De productie van 1976 wordt beschouwd als onderdeel van een bredere tendens die het merk tegen het einde van het decennium volgde. Volgens de bronnen verschenen in 1978 ook de varianten van de canadian, herkenbaar aan hun brede ovale steel, uitsluitend in dat jaar in deze vorm. Datzelfde jaar werd de Collector-lijn gelanceerd, die grote koppen benadrukte die de vrije vorm (freehand)-benadering naderden; ook de grootschalige ODA-lijn, waarvan in 1975 was aangekondigd dat de productie zou stoppen, werd opnieuw in gebruik genomen; de eerste partijen droegen niet de traditionele 800-vormstempel. Daartegenover werd in de periode van eind 1978 tot begin 1980 een reeks pijpen verspreid zonder vormnummer, met een omcirkelde groep-6-stempel en een Bruyere-afwerking. In de verzamelliteratuur wordt deze groep beschouwd als de meest omstreden productie van die periode, omdat de kopverhoudingen en het mondstukwerk zwak werden bevonden, en dient ze als voorbeeld van het feit dat de stempels uit die periode op zichzelf geen kwaliteitsindicator zijn.