Charles Hester: van militaire dienst naar de werkbank

Charles Hester (voluit Charles Richard Hester Jr.) is een meester die zich na jarenlange dienst als infanterist in het leger van de Verenigde Staten op het pijpenmaken richtte, en een auteur die twee boeken over de pijp publiceerde. Zijn naam wordt genoemd binnen de kring van eenmanswerkbanken die in de jaren 2000 talrijker werden rond Pijpenmaken in de Verenigde Staten.

Van het leger naar de pijpenwerkbank

Volgens Hesters eigen verhaal ging hij na meer dan twintig jaar dienst met pensioen, waarbij hij in die tijd diende bij de 82e en 101e Luchtlandingsdivisie, en ook als opleidingssergeant fungeerde bij Fort Benning. Ook meldt hij zelf dat hij na zijn pensionering een tijd in Irak werkte en zijn pijpen maakte in de periodes dat hij terug in het land was. Al deze bijzonderheden berusten op de eigen verklaring van de meester; een onafhankelijke bevestiging vanuit militaire archieven is niet voorhanden.

Volgens de overlevering begon hij met kant-en-klare pijpenkits, en leerde hij basisbewerkingen als schuren, polijsten en het passen van een mondstuk door sets aan te vullen die hij kocht bij een tabakszaak in St. Charles, Missouri. Diezelfde bronnen melden dat hij rond 2007 overstapte op het vanaf nul snijden van een ruw blok, en dat hij zijn kleine werkbank in Missouri inrichtte. Deze route, van kant-en-klare kit naar eigen ontwerp, laat zien dat het onderscheid tussen artisanale pijp en fabriekspijp in Amerika vaker met persoonlijke verhalen dan met institutionele geschiedenis is doorweven.

Zijn manier van maken

Het materiaal dat Hester verkiest, zijn plateaublokken briar, gesneden uit het deel van de heidewortel dat dicht bij de buitenschors ligt, waarbij dat beschorste oppervlak bewaard blijft. Een plateaublok biedt de meester geen kant-en-klare mal, omdat de nerf dicht en het oppervlak onregelmatig is; waar de kop en waar de steel komt, wordt bepaald aan de hand van de eigen structuur van het blok. Hester zegt dat hij, in plaats van de vorm vooraf vast te leggen, de richting van de nerf en de gebreken van de steen volgt, en dat hij het als principe hanteert nooit dezelfde pijp twee keer te maken. Deze benadering verwijdert de meester van klassieke maattabellen en brengt hem dichter bij de freehand-traditie: de houding van de kop, de dikte van de steel en de bovenlijn verschillen bij elk stuk.

Zijn schrijverschap

Wat Hester van de meeste tijdgenoten onderscheidt, is dat hij naast de werkbank ook de pen vasthoudt. My Love, My Pipe, een vierenzestig pagina's tellend werk dat in 2011 via Lulu werd uitgegeven, is een kort, humoristisch essay over het proces van leren pijproken. Memories of a Pipe Man, vierenzeventig pagina's, eveneens via Lulu uitgegeven in 2015, behandelt de periode van vallen en opstaan bij het uitproberen van verschillende tabaksoorten. Beide boeken zijn geen technisch handboek maar persoonlijk verhaal; in die zin staan ze dicht bij de kleine Amerikaanse pijpliteratuur die de pijp via fictie en herinnering benadert, zoals bij namen als John Seiler.

Hesters productie is nooit tot seriematige schaal uitgegroeid; het aantal pijpen dat hij maakte, bleef beperkt. Daardoor berust een belangrijk deel van wat over hem bekend is op zijn eigen verklaringen en distributeursintroducties; onafhankelijke archiefdocumentatie is beperkt.