Dunhill 482 Billiard

Dunhill 482 Billiard is een gedocumenteerde maar vrijwel nooit genoemde schakel in de vormenreeks van Dunhill. Er is geen bewijs dat de vorm ooit in een merkcatalogus is afgebeeld; het bestaan ervan is alleen bekend uit een handvol exemplaren dat met lange tussenpozen opduikt. Op één na hebben ze allemaal een gezandstraald Shell-oppervlak en voldoen ze allemaal aan de beschrijving van een grote, rechte billiard.

Stempels en Datering

De stempels van de bekende pijpen vallen in twee groepen uiteen: een deel draagt een Brits, een deel een Amerikaans octrooinummer. De jaarcodes wijzen op 1931 en 1935, en bij sommige exemplaren staan beide codes zelfs naast elkaar op dezelfde kop. Twee codes die met enkele jaren tussenpoos zijn ingeslagen, wijzen in het Dunhill-stempelsysteem meestal op een fabrieksreparatie. Bij de pijpen in kwestie is echter geen spoor van reparatie aangetroffen, en de tweede code valt bij elk exemplaar op precies dezelfde plek; dit is geïnterpreteerd als een aanwijzing dat de stempels in één keer zijn ingeslagen. Omdat deze interpretatie op één enkel onderzoek berust, kan ze niet als definitief gelden. Dat de jaarcode ná het octrooinummer of na de aanduiding "ENGLAND" komt, is wel de gangbare praktijk van die periode; voor meer details, zie het artikel Dunhill-octrooistempels en datering.

Afmetingen en Verhoudingen

De ketel van de 482 is ongeveer 2 3/8 inch hoog. Dat is de grootste ketelmaat die voorkomt onder de Dunhill-billiards binnen de traditionele reeks van letters en nummers. De meest geschikte vergelijkingsvorm is de ODA 835, een veelvoorkomend lid van de naoorlogse ODA/800-serie; de ketelhoogte daarvan wordt in de handelsregisters op ongeveer 2 1/4 inch gegeven. De 482 is dus ongeveer 1/8 inch hoger, maar wat de lengte van de kop betreft iets korter. Dit verschil, dat op papier klein lijkt, wordt groot genoeg geacht om met het blote oog te zien wanneer de twee pijpen naast elkaar worden gelegd.

Een Leemte in de Overlevering

De belangrijkste reden waarom de vorm zo weinig bekend is, is het geringe aantal exemplaren dat in omloop is gekomen. Zelfs onder de bekende verzamelaars die in de jaren tachtig actief waren, zijn er maar weinigen die zich de 482 herinneren. De meeste later opgedoken pijpen zijn afkomstig uit nalatenschappen die nooit in verzamelaarskringen zijn beland; ze hebben dus nooit de kans gehad om van hand tot hand te gaan en bekend te worden. Van één exemplaar is gemeld dat het naast 1931 en 1935 ook de codes 1936 en 1937 draagt.

Op basis van dit verspreide bewijsmateriaal is geopperd dat de koppen rond 1930-1931 zijn gesneden met het oog op de Amerikaanse markt, die destijds gevoelig was voor grote pijpen, dat de productie tijdens de crisisjaren werd stopgezet toen de verkoop stagneerde, en dat de overgebleven koppen pas in 1935 werden afgewerkt en verkocht. Dezelfde hypothese voegt eraan toe dat de firma, toen ze eind jaren veertig opnieuw diezelfde markt benaderde, een versie met aangepaste verhoudingen uitbracht onder de naam ODA 835. Geen van beide beweringen is door een onafhankelijk document bevestigd; het is slechts een lezing die in overeenstemming is met de beschikbare stempelvoorbeelden. Het enige zekere is dat de afwerking vrijwel uitsluitend Shell is en dat de vorm samenvalt met een periode waarin de Shell Briar-productie al gevestigd was.