Vroege Dunhill OD-pijpen

Dunhill OD is een stempelfamilie die vanaf de jaren twintig te vinden is op de kop van Dunhill-pijpen, en die na de oorlog in de vorm "ODA" een blijvend kenmerk werd. Volgens algemeen aanvaarde opvatting staan de letters voor "Own Design"; het stempel duidt op pijpen die niet voorkomen op de genummerde standaardvormentabel van het merk. Op het stempel volgt meestal een tweede letter, tussen A en J, die de graad van de pijp aangeeft. Omdat OD's van vóór 1953 zowel in catalogi als in bewaard gebleven exemplaren slechts verspreide sporen hebben achtergelaten, geldt de vroege periode van het stempel als een van de meest besproken onderwerpen in de Dunhill-literatuur.

De vooroorlogse periode

Volgens de overlevering verscheen OD voor het eerst in 1928 in verzamelde vorm in de catalogi van Dunhill; in de jaren daarna verdween het echter bijna volledig uit de catalogi. John C. Loring, die de stempelliteratuur van het merk heeft samengesteld, meldt dat er van de vooroorlogse periode niet meer dan twee dozijn exemplaren bewaard zijn gebleven. De bekende stukken tekenen een gemeenschappelijk beeld: grote, meestal glad afgewerkte, individueel gemaakte pijpen. Loring verwijst naar de economische omstandigheden van de jaren dertig en meent dat OD vóór de oorlog geen regulier verkocht productielijn is geworden. Waarom het stempel zo zelden voorkomt, is echter niet met zekerheid bekend.

Na de oorlog: de 800-reeks

Tijdens de oorlogsjaren deed het gebrek aan grondstoffen en uitrusting de productie terugvallen; de aanvoer van bruyère en van eboniet (vulcanite), het mondstukmateriaal, stokte, en gedurende de jaren veertig verscheen er geen enkele jaarlijkse catalogus. Met de vrede veranderde ook het klantenbestand van het merk, en het zwaartepunt verschoof naar de Amerikaanse markt. Dunhill voerde in 1950 driecijferige vormnummers in die met een 8 begonnen; op de kop werd boven dit nummer het OD-stempel en de graadletter geslagen. Eén tak van de reeks, met de nummers 80_ en 86_, was gewijd aan middelgrote pijpen met ongewone vormen. De andere tak bestond uit wat de fabriek "semi-giant" noemde: grote klassieke vormen, die begonnen met 83_ en later werden uitgebreid met de nummers 84_ en 85_. Tot de bekende exemplaren van deze tweede tak behoren de ODA 834 prince, de ODA 836 panel billiard en de ODA 841 lovat.

1953 en de moderne ODA

Italiaanse bruyère, gebruikt voor de gladde afwerking, was pas na 1948 en tegen hoge kosten verkrijgbaar in blokken groot genoeg voor een grote pijp; Algerijnse bruyère was daarentegen gereserveerd voor de gezandstraalde afwerking die het merk Shell noemde. Volgens de conclusie van Loring leidde dit kostenverschil ertoe dat de glad afgewerkte semi-giants tot 1952 het stempel ODB droegen, een graad hoger; Shell-pijpen van dezelfde afmeting werden buiten de OD-lijn gehouden en als groep 4 geprijsd. In 1953 werd de rangorde omgekeerd: de glad afgewerkte semi-giants werden verlaagd naar ODA, de Shell semi-giants werden opgewaardeerd naar ODA, en het zwaartepunt van de productie verschoof naar deze groep. In diezelfde jaren opende ook Barling zich naar de Amerikaanse markt met grote maten genaamd EXL en EXEXL; men neemt aan dat deze concurrentie een rol speelde bij het opgeven van de takken 80_ en 86_. Voor de methode om aan de hand van stempels een jaar af te lezen, zie het artikel Dunhill-patentstempels en datering.