Try this at Home: Amateuristische Reparatienotities van een Verzamelaar

"Try this at Home" is, volgens het colofon, een artikel geschreven door verzamelaar Rich Esserman, dat na publicatie in The Pipe Collector, het bulletin van de vereniging die Noord-Amerikaanse pijpenverzamelaars samenbrengt (North American Society of Pipe Collectors), met toestemming werd overgenomen op Pipedia. Het onderwerp is het opknappen van tweedehands pijpen met alledaagse, thuis beschikbare middelen, zonder ze naar een atelier te sturen. De plaats van het artikel binnen de gemeenschap komt minder voort uit de opgesomde handelingen dan uit de houding die het verdedigt: de auteur erkent van meet af aan dat hij niet handig is, en bouwt zijn hele repertoire op die erkenning.

De Werkbank van de Meester, de Tafel van de Verzamelaar

De snelle gereedschappen van professionele reparatie — polijstwiel, schuurpapier en heteluchtpistool — geven in ervaren handen snel resultaat; in onervaren handen richten ze onherstelbare schade aan. De uitweg die het artikel voorstelt, is de kracht van het gereedschap te vervangen door traagheid: in plaats van gemotoriseerd gereedschap, zachte schuurmiddelen, oplosmiddelen en herhaling. Deze aanpak is inefficiënt voor een reparateur, omdat hetzelfde werk vele malen langer duurt. Voor de amateur verlaagt het echter het risico op schade en laat het datgene waar het werkelijk om gaat — de oorspronkelijke kenmerken van de pijp — ongemoeid.

Drie te Beschermen Plekken

Het principe van minimale ingreep wordt in de tekst op drie punten concreet. Ten eerste de lijn van het mondstuk: bij een mondstuk dat te lang op het polijstwiel wordt gehouden, wordt de scherpte van de randen afgerond, wordt de doorsnede dunner en raakt de vorm onherstelbaar vervormd. Een mondstuk dat in de ogen van de verzamelaar dof is gebleven maar nooit is geslepen, wordt hoger aangeslagen dan een blinkend maar verdund mondstuk. Ten tweede de koollaag binnenin de ketel; deze laag wordt niet volledig weggeschraapt tot het hout bloot komt te liggen, maar een dunne, licht ruwe laag wordt achtergelaten. Ten derde het merkteken (nomenclature) op de ketel: bij het werken met stoom of oplosmiddel wordt het merkteekgebied afgeplakt, en indien nodig wordt een gebrek gewoon zo gelaten. Deze drie punten vormen de praktische neerslag van de discussie over authenticiteit rond het begrip estate-pijp.

Middelen uit de Kast en de Grens van het Werk

De middelen die het artikel opsomt, komen uit de keuken- en badkamerkast: als zacht schuurmiddel siliciumhoudende tandpasta en baking soda, om teer op te lossen alcohol van hoge sterkte, om verbleekte kleur op te frissen olijfolie, voor glans carnaubawas en in alcohol oplosbare oranje schellak. De groenbruine laag die zich op vulcaniet mondstukken vormt, is het voornaamste doelwit van dit repertoire; ze ontstaat doordat verhard rubber onder zonlicht aan het oppervlak oxideert en het vrijgekomen zwavel zich met vocht verbindt tot een film op het oppervlak. Wanneer was niet hecht op gezandstraalde of rustieke oppervlakken, wordt gegrepen naar schellak, waarvan wordt aangenomen dat het de poriën niet dichtzet. De 'spookaroma' die de vorige eigenaar heeft achtergelaten, wordt niet zozeer met een ruimer aangepakt als wel door de laag met alcohol te verzachten en te verdunnen en het binnenoppervlak met baking soda schoon te wrijven.

De tekst trekt ook zijn eigen grens: verbrand hout, een gebroken tap en diepe kerven die tot houtverlies hebben geleid, kunnen thuis niet worden hersteld. Omdat elke behandeling met hitte, stoom en oplosmiddel het risico op onherstelbare schade met zich meebrengt, is het bij waardevolle of dierbare pijpen gangbaar advies het werk aan de vakman over te laten. Voor dagelijks onderhoud en gedetailleerde reparatie kan het artikel pijpreparatie en mondstukonderhoud worden geraadpleegd.