Izmir-tabak (Smyrna)

Izmir-tabak is een kleinbladige oosterse tabakssoort die wordt geteeld in de Egeïsche regio. De naam is ontleend aan de markt waar het product werd verhandeld en de haven van waaruit het werd geëxporteerd; in Engelstalige bronnen heeft de oude naam van de stad, "Smyrna", vaste voet aan de grond gekregen, en in de handel worden beide namen door elkaar gebruikt. Omdat het afkomstig is uit het grootste oosterse-tabaksgebied van Turkije, is het een van de eerste soorten die worden genoemd wanneer op de wereldmarkt over "Turkse tabak" wordt gesproken.

Teeltgebied en droging

Het ecologische teeltgebied van de soort strekt zich uit over Izmir, Manisa, Aydın, Muğla en Denizli, en gedeeltelijk over de streek Balıkesir. De voedselarme bodems en de droge, hete zomers van de streek stellen de plant zwaar op de proef; ook de kleinbladige structuur en de intense geur van oosterse tabakken worden gezien als een aanpassing aan die belasting. Voor een behandeling samen met de overige tabakken van de regio kan het artikel tabaksstreken van Turkije worden geraadpleegd.

De oogst gebeurt met de hand, blad voor blad. De geoogste bladeren worden met een priem of naald aan touwen geregen; de slingers worden niet dicht of lang gehouden, omdat de lucht tussen de bladeren moet kunnen circuleren. In de Egeïsche regio worden deze slingers over rietstokken gehangen en op rekken geplaatst die "ızgara" (rooster) worden genoemd. Afhankelijk van de streek worden ook andere rekvormen gebruikt, zoals salaş, çardak en ayna. De bladeren worden eerst laten vergelen en vervolgens in de zon gedroogd, zonder elkaar te raken (sun-cured). Het gedroogde blad krijgt tinten die lopen van geel via geeloranje tot lichtrood.

Blad en samenstelling

Het Izmir-blad is klein en meestal zonder steel; de nerven zijn dun, de structuur is gekruld en stevig. De kleur varieert van lichtgeel tot groenachtig geel. Het blad neemt gemakkelijk vocht op, waardoor het bij opslag en menging als vochtgevoelig geldt.

Volgens de gemiddelde waarden die de telersvereniging publiceert, ligt het nicotinegehalte rond de één procent en het gehalte aan reducerende suikers rond de zestien en een half procent; bij sommige partijen wordt gemeld dat de nicotine zelfs onder een half procent zakt. Het is dus een blad dat arm is aan eiwit en nicotine, maar rijk aan suiker. Deze samenstelling betekent een langzaam brandende tabak die zacht aanvoelt in de mond. Doordat het dun en licht is, blijft de vulwaarde achter bij die van de breedbladige tabakken Virginia en Burley: hetzelfde volume vraagt meer blad.

Plaats in het mengsel

In de sigarettenindustrie vervult Izmir-tabak, als derde poot van het Amerikaanse mengsel, de rol van smaakmaker die de kloof tussen Virginia- en Burley-bladeren verzacht en het mengsel zoeter maakt. Ook in het samenstellen van pijptabak heeft het een vergelijkbare taak: met zijn kruidig-zurige zoetheid geeft het diepte aan het mengsel, zonder zelf overheersend te worden. In Engelse mengsels en Balkan-achtige combinaties wordt het vaak gebruikt om het rokerige gewicht van Latakia te balanceren. Volgens handelsbronnen grijpen sommige Amerikaanse blenders, wanneer een recept spreekt van "oosterse tabak", gewoontegetrouw naar dit blad. Ook binnen de gemeenschap wordt het beschouwd als een geschikte soort voor wie het oosterse karakter in zuivere vorm wil leren kennen.