Lakeland-stijl

De Lakeland-stijl is de naam voor een aromatiseringstraditie die geworteld is in het stadje Kendal in het noordwesten van Engeland. De term beschrijft niet één specifieke mengeling, maar een stijl: over de eigen smaak van de tabak wordt een uitgesproken laag essence uit de bloemen- en parfumwereld gelegd. De naam is ontleend aan de ligging van Kendal, vlak bij het Lake District (het Merengebied).

Oorsprong van de traditie van Kendal

De snuiftabakproductie in het stadje gaat terug tot 1792. Volgens de overlevering bracht Thomas Harrison de kennis over snuiftabakproductie die hij in Glasgow had opgedaan, samen met tweedehands machines, naar Kendal. Het bedrijf kwam in de volgende generatie via een huwelijk in handen van Samuel Gawith en ging bij diens overlijden in 1865 over op zijn zonen. In latere jaren splitste het bedrijf zich in tweeën: de ene tak draagt vandaag de naam Samuel Gawith; uit het partnerschap dat de jongste zoon van de familie, William Henry Gawith, in 1887 met Henry Hoggarth aanging, ontstond Gawith Hoggarth & Co. Beide firma's produceren nog altijd in Kendal.

Dat deze traditie uit de snuiftabak voortkomt, is geen toeval. De geurkennis die bij de snuiftabakproductie werd gebruikt, werd in dezelfde werkplaatsen ook toegepast op pijptabak. Aangenomen wordt dat de recepten van sommige Lakeland-mengelingen sinds de 19e eeuw slechts met kleine wijzigingen zijn voortgezet.

Essence en aromatisering

Het Lakeland-karakter komt vooral van het toppen: nadat de mengeling geperst is, wordt deze vóór het verpakken met essence bevochtigd of erin ondergedompeld. Dit is een oppervlakkiger proces met een scherpere geur dan de saus die tijdens de verwerking van het tabaksblad wordt toegepast; details hierover staan in het artikel saus en aromatisering.

Tot de veelgenoemde essences behoren roos, rozengeranium, lavendel, vanille, muskus, heliotropine en tonquin. Hier komt ook de door rokers gebruikte term "zeepachtig" vandaan; de geur ligt dicht bij de bloemensamenstelling die klassieke eau de cologne- en zeepformules oproepen. In plaats van de zoetheid die bij de meeste aromatische tabakken op de voorgrond staat, treedt hier een droog en scherp bloemenspoor op; daarom worden Lakeland-mengelingen als een aparte groep beschouwd, naast de categorie aromatische mengelingen.

De naam tonquin is af en toe onderwerp van discussie. De term wordt gebruikt om de geur aan te duiden die afkomstig is van de tonkaboon (Dipteryx odorata); het belangrijkste bestanddeel van deze boon, cumarine, is in de Verenigde Staten sinds 1954 verboden als voedseladditief. Dat verbod heeft betrekking op voeding; de samenstelling van de tonquin-essence die in hedendaagse mengelingen wordt gebruikt, verschilt per fabrikant en wordt door de bedrijven niet in detail bekendgemaakt.

Vorm en gebruik

Lakeland-mengelingen worden meestal aangeboden als geperste tabak, in de vorm van flake of plug; deze vormen worden in detail behandeld in het artikel geperste tabak en flake-pijp. Als drager wordt vaak burley gekozen; de poreuze structuur van burley houdt de essence goed vast.

De essence heeft een sterke neiging om zich vast te zetten in de pijp en het bewaarblik; in de gemeenschap is het een bekende gewoonte om een aparte pijp te reserveren voor Lakeland-mengelingen.