Methoden voor het curen van tabak

De methoden voor het curen van tabak beschrijven het gecontroleerde droog- en rijpingsproces waar vers geoogst blad doorheen gaat totdat het rookbaar wordt. Tijdens het curen wordt het chlorofyl van het blad afgebroken, wordt een deel van het zetmeel omgezet in suiker, en verschuift de kleur van groen naar geel, bruin of bijna zwart. De keuze van de warmtebron, de duur van het proces en of het blad al dan niet met rook in aanraking komt, bepalen het suikergehalte, de nicotine en het aroma van de uiteindelijke tabak. Daardoor levert dezelfde plant, afhankelijk van de gebruikte methode, tabakken op met een heel eigen karakter.

Vier basismethoden

De tabaksoorten die de basis vormen van pijptabak worden traditioneel volgens een van vier hoofdmethoden gecuurd:

Methode	Warmte-/droogbron	Duur	Typische soort	Opvallend kenmerk
Heteluchtcuring (flue-cured)	Via buizen geleide, rookvrije hete lucht	Ongeveer een week	Virginia	Hoog suikergehalte, geel blad, zoetig
Open-luchtcuring (air-cured)	Natuurlijke droging in een goed geventileerde schuur	4-8 weken	Burley	Laag suikergehalte, nootachtig, droog
Vuurcuring (fire-cured)	Rook van smeulend hardhout	Dagen tot weken	Dark Fired Kentucky	Rokerig, vol, krachtig
Zoncuring (sun-cured)	Direct zonlicht	~2-3 weken	Oriënttabak	Kruidig, kruidachtig, licht

Heteluchtcuring en "bright leaf"

Bij heteluchtcuring (flue-curing) wordt het blad gedroogd in een afgesloten schuur waar de warmte van een extern gestookte oven via buizen (flues) wordt verspreid; de rook komt niet in aanraking met het blad. De temperatuur wordt stapsgewijs verhoogd: eerst vergeling bij ongeveer 35-40 graden, gevolgd door droging van het blad en de middennerf bij een temperatuur tot 75 graden. Dit snelle, rookvrije proces behoudt het grootste deel van de suiker in het blad; het resultaat is heldergele, zoetige Virginia.

Het ontstaan van deze techniek wordt, volgens de overlevering, aan een ongeluk toegeschreven. In 1839 zou op de boerderij van Abisha Slade in Caswell County, North Carolina, een smid genaamd Stephen, die als slaaf werkte, verkoold hout op een bijna gedoofd curingvuur hebben gegooid; de plotselinge warmte kleurde het blad helderder geel en zo ontstond de tabak die "bright leaf" (glimmend blad) wordt genoemd. De methode verspreidde zich snel en maakte van de regio een centrum van tabaksproductie.

Open lucht, vuur en zon

Bij open-luchtcuring droogt het blad gedurende weken langzaam in goed geventileerde schuren. Doordat het grootste deel van de suiker in die tijd wordt afgebroken, krijgen tabakken als Burley een droog, nootachtig karakter dat zich goed leent voor het sauzen; daarom vormt open-luchtgecuurd blad in de meeste gevallen de basis van aromatische mengsels.

Bij vuurcuring wordt het blad gerookt in schuren waar hardhout smeulend wordt gestookt. Doordat de rook in het blad trekt, krijgt Dark Fired Kentucky een uitgesproken rokerige geur en volheid; het resultaat is een blad met weinig suiker en veel nicotine. Een vergelijkbare rooktechniek wordt ook gebruikt om zongedroogd Oriëntblad om te vormen tot Latakia.

Bij zoncuring worden kleinbladige rassen direct in de zon gedroogd, vaak aan touwen geregen. Dit levert, samen met een laag suiker- en nicotinegehalte, een kruidig, kruidachtig aroma op; de Oriënttabakken van Turkije, Griekenland en de Balkan worden van oudsher volgens deze methode gecuurd. De verdere bewerkingen die daarna op hetzelfde blad worden toegepast (fermentatie, persen, sausen) vormen een aparte fase, los van het curen, en veranderen het karakter van de tabak nog verder.