Enricoro (Enrico Marola)

Enricoro, Kuzey İtalya'nın Piemonte bölgesindeki Vercelli kentinde çalışan Enrico Marola'nın pipo markasıdır. Ad, ustanın kendi adı ile İtalyancada saatçi anlamına gelen "orologiaio" sözcüğünün birleşmesinden doğmuştur: Marola'nın asıl mesleği saatçiliktir ve pipo yapımı, yıllar boyunca bu mesleğin yanında yürüyen ikinci bir uğraş olarak kalmıştır. Markanın simgesi de bu ikili kimliği yansıtır; logo olarak pirinçten bir saat mekanizması burcu kullanılır.

Tezgâhın Kuruluşu

Marola'nın briarla tanışması, kayıtlara göre 1998'de Don Carlos tezgâhının kurucusu Bruto Sordini'yle karşılaşmasının ardından başlar. İlk yıllarda üretim tümüyle hobi düzeyindedir; Sordini'nin yönlendirmesi de büyük ölçüde telefonla verilen tarifelerle sınırlı kalır. Aynı anlatıma göre Marola 2007'de temel donanımını tamamlayıp işe daha düzenli sarılmış, 2010'da da faaliyetini resmî olarak tescil ettirmiştir.

Aynı söyleşide birkaç ustanın adı anılır: zımpara diskiyle biçimlendirmede Armellini tezgâhından Vilma Armellini'nin, tezgâh işlerinde ise deneyimli usta Luigi Crugnola'nın yardımı geçtiği aktarılır. 2010'da İsveçli usta Ronny Thunér ile geçirdiği bir haftanın da tekniğini toparladığı dönemeçlerden olduğu söylenir.

Atölye Düzeni

Enricoro tezgâhının donanımı sade sayılır: sütunlu bir matkap, çeşitli uçlar, diskli bir taşlama ve bir eğe takımı. Marola torna ya da kopya tezgâhı kullanmadığı için ölçüler parçadan parçaya değişir; kaba biçim diskte alınır, oran ve hat ise eğeyle, ponza ve zımpara bezinin ardışık kademeleriyle kurulur. Bu yöntem yavaş işlediğinden yıllık üretim sayısı düşük kalır.

Kullanılan briar, ustanın kendi seçtiği kereste atölyelerinden gelir. Önceden çizilmiş bir şekil listesi bulunmaz; karar, kütüğün damarına ve o günkü hâline bakılarak verilir. Dağarcık büyük ölçüde klasik biçimlerden oluşur ve Marola bu kalıpları işlevsel yalınlıkları için seçtiğini, buna karşılık her birinde küçük bir kişisel çizgi bıraktığını söyler.

Yüzey işlemi de aynı ölçülülükte yürür. Renklendirme damarı örtmeyecek kadar hafif tutulur, parlatmada ağır sentetik kaplamalar yerine doğal esaslı karışımlar kullanılır. Ustanın kendi anlatımında amaç, sergilenecek bir nesne değil kuru ve sorunsuz içim veren, günlük kullanıma dayanan bir pipodur.

Konumu

Enricoro, İtalya'nın büyük atölyelerinden çok tek kişilik artisan tezgâhları geleneğine bağlıdır. Pipolar İtalya'nın yanı sıra yurt dışındaki koleksiyoncu çevrelerine de ulaşmıştır; kaynaklarda Amerika Birleşik Devletleri, İsveç, Danimarka, İsviçre, Fransa ve Hindistan anılan ülkeler arasındadır.