Dunhill Factory: White Spot Pipolarının Yapıldığı Atölye
Dunhill Factory, Dunhill (White Spot) pipolarının yapıldığı atölyeye camianın verdiği addır. Tek bir binanın değil, yüzyılı aşkın bir üretim geleneğinin adıdır: 1907'de Duke Street'te açılan tütüncü dükkânının arkasında başlayan işlik, dışarıdan satın alınan pipoların kalitesinden duyulan memnuniyetsizlik üzerine 1910'da kendi atölyesine dönüşmüş, sonraki on yıllarda Londra içinde birkaç kez yer değiştirmiştir.
Atölyenin Londra içindeki yolculuğu
Kayıtlara göre şirketin 1912'de yeniden yapılandırılmasıyla birlikte pipo imalatı Mason's Yard'a geçmiş, 1916'da hem büro hem imalat için Notting Hill Gate'te bir bina daha alınmıştır. Kuzeydoğu Londra'daki Walthamstow ayağı 1930'ların ortasında başlar: marka, Forest Road'da Hardcastle Pipes'ın bitişiğine kendi tesisini kurmuş, 1936'da bu şirketin sermayesinde azınlık payı almıştır. Hardcastle'ın tamamına geçiş ve Notting Hill'deki pipo imalatının kapanışı ise 1946'yı bulur. Bugün White Spot pipolarının çıktığı yer Walthamstow'dur; aynı yerleşkede deri eşya üretimine ayrılmış ayrı bir bölüm de bulunur. Atölyenin yer değiştirmeleri, markanın damga ve derecelendirme düzenindeki dönemlerle de kabaca örtüşür; ayrıntısı Dunhill'in Ek Damgaları maddesindedir.
Malzeme seçimi ve kürleme
Üretim, Akdeniz havzasında yetişen funda kökünden çıkarılan briyar bloklarıyla başlar. Kaba pipo biçiminde kesilmiş bu bloklara ebauchon denir. Atölyenin en çok konuşulan aşaması kürlemedir: ağaçtaki öz su ve nem alınır. Markanın ayrıntısını yıllarca paylaşmadığı bu işlemin amacı, yeni bir pipo ilk kez içildiğinde ahşap kalıntılarından gelen acılığı ortadan kaldırmaktır. Kürlemenin genel çerçevesi için Briyar Kürleme (Curing) maddesine bakılabilir.
Seçim ölçütünün darlığı, atölyenin sık anılan bir başka özelliğidir. Bir dergi röportajına dayanan ve bağımsız doğrulaması bulunmayan aktarıma göre yüz bloklu bir çuvaldan ancak bir iki tanesi markanın üst çizgisine uygun görülür; geri kalanı başka pipolara ayrılır.
Biçimlendirme ve yüzey
Kürlenmiş blok, torna tezgâhında kâse ve sapın kaba biçimini alır. Buna sert kauçuktan (vulkanit) ağızlık eşlenir; ağızlıkların 1976'ya kadar elde yapıldığı, bu tarihten sonra işçilik maliyeti nedeniyle makineye devredildiği belirtilir. Ardından sürtme taşı, kum, yağ ve balmumu gibi malzemelerle yürütülen uzun bir parlatma dizisi gelir. Yüzeydeki parlaklık vernikten değil, art arda sürülüp alınan mum katlarından doğar. Aynı röportaja dayanan aktarıma göre bir pipo bitene dek yaklaşık doksan ayrı işlemden geçer.
Yüzey işlemine baştan kesin karar verilemez, çünkü damar deseni ancak parlatma ilerledikçe okunur hâle gelir; bu yüzden bir pipo süreç içinde başta düşünülenden farklı bir bitirişe yönlendirilebilir. Damar okuma ölçütleri Briyarda Damar (Grain) maddesinde ele alınmıştır.
El işinin payı
Makineleşmenin sınırlı tutulması, işin ağırlığını ustanın eline bırakır. Aynı briyardan çalışan iki ustanın çıkardığı pipoların denge, ağırlık ve renk bakımından birebir örtüşmemesi bu yüzden olağan sayılır. Atölyeyi son yıllarda gezenler, üretimin küçük ve uzmanlaşmış ekiplerce yürütüldüğünü, işin sürekliliği açısından asıl güçlüğün çırak yetiştirmek olduğunu aktarır.