Edwin Pipes (Kris Edwin Barber)
Edwin Pipes, Amerikalı pipo yapımcısı Kris Edwin Barber'ın işlerini imzaladığı markadır. Barber, Minnesota'nın kuzeydoğu ucunda, Superior Gölü'nün kuzey kıyısındaki Grand Marais'te çalışır; kasaba Cook County'nin merkezi olup Superior Ulusal Ormanı ile Boundary Waters yaban hayatı alanının giriş kapılarından biridir. Marka, tek kişilik bir tezgâhta yürütülen artisan üretimin örneklerinden biridir: seri kalıbı yerine her parçada yeniden kurulan biçimler ve sınırlı sayıda üretim.
Onarımdan yapımcılığa
Barber'ın anlatımına göre pipoyla ilk karşılaşması, Almanya'da Bavyera Alpleri'nde yaşadığı yıllara dayanır. Yapımcılığa uzanan yol ise 2010'da, yüksek dereceli el yapımı bir pipoyla tanışmasıyla açıldı. Barber işe yapımdan değil onarımdan başladı: ucuza toplanan yorgun estate pipoları elden geçirip yeniden dolaşıma soktu. Kendi aktardığına göre iki yıla yakın sürede yüzlerce pipo onardı ve bu süre boyunca kanal deliğinin doğru açılması, tenon boşluğu, açı ve et kalınlığı gibi ölçütleri uygulamalı olarak öğrendi. 2012'de bir briyar kütüğü alıp ilk piposunu yaptıktan sonra onarım işine bir daha dönmedi. Altı yıl boyunca pipo yapımını kurumsal bir işin yanında sürdürdü; 2018'de orta kademe yöneticilik görevini bırakıp tam zamanlı üretime geçti ve atölyesini Superior Gölü kıyısına taşıdı.
Biçim dili ve seriler
Edwin pipoları en kolay freehand başlığı altında toplanır, ancak Barber kütüğün doğal hattını olduğu gibi bırakan yaklaşımı benimsemez; sert ve yumuşak yüzeyler aynı gövdede bilinçli olarak yan yana getirilir. Resmî sitede işler beş öbeğe ayrılır, sergi sehpaları ise ayrı bir başlık altında sunulur. "Dragons" öbeğinde keskin çıkıntılar ve sivri açılar akıcı hatlarla birlikte kullanılır; "Elephant's Shields" öbeğinde ise her hattın bir sonrakine kesintisiz bağlanması esastır. Kalan üç öbek churchwardenlerden, Yüzüklerin Efendisi evrenindeki halklardan esinlenen pipolardan ve geleneksel şekillere küçük dokunuşlar eklenen açık uçlu denemelerden oluşur.
Markanın iki tercihi bu öbeklerden kolayca okunur. İlki, churchwarden uzunluğuna verilen ağırlıktır: uzun ağızlıklı pipo, dumanı ağza daha soğuk ulaştırdığı için aranan ama işçiliği zahmetli olan bir biçim sayılır ve bugünün el yapımı pipo sahnesinde seyrek görülür. İkincisi, piponun rengine ve hattına uyacak biçimde ayrıca yapılan sergi sehpalarıdır; sehpalar Barber'ın kataloğunda pipolarla eşdeğer bir başlık olarak yer alır.
Malzeme ve işçilik
Barber'ın asıl malzemesi briyardır; ağızlıklarda ise kayıtlara göre ebonit kullanır. Sertleştirilmiş kauçuk esaslı bu malzeme, işlendikten sonra ağızda yumuşak durması ve ince kesitlere inebilmesi sayesinde ağızlıkların yerleşik seçeneğidir; malzemenin genel özellikleri için ağızlık malzemeleri maddesine bakılabilir. Yine kayıtlara göre yarık (split) ağızlık, ustanın sık başvurduğu çözümler arasındadır. Barber, tezgâh disiplinini kurumsal bir eğitimden değil onarım yıllarından edindiğini, uzun süre elden geçirdiği pipoların ona ölçü alışkanlığı kazandırdığını anlatır.