J. Rinaldi Pipes
J. Rinaldi Pipes, Amerikalı fotoğrafçı Jon Rinaldi'nin Arizona'nın güneyindeki Sonoita'da yürüttüğü tek kişilik pipo atölyesinin adıdır. Köklü bir üretim geleneğinin devamı olmayan atölye, olgun yaşta edinilmiş bir zanaat merakının ürünüdür ve toplamda birkaç yıl çalışmıştır. Kuruluş ve kapanış yılları hiçbir bağımsız kayıtta belgelenmemiştir; bu nedenle marka, kesin bir takvimden çok işlerinin niteliğiyle anılır.
Fotoğraftan pipoya
Rinaldi'nin asıl mesleği fotoğrafçılıktır. Kayıtlara göre çalışmaları çok sayıda yayında basılmış, kendisi uzun bir dönem Arizona Highways dergisinin eyalet genelinde düzenlediği fotoğraf atölyelerinde görev almıştır. Pipo yontuculuğuna bu görsel birikimin üzerine, herhangi bir ustanın yanında eğitim görmeden başlamış; tekniğini yayınlar ve zanaat çevresinin paylaştığı bilgi üzerinden kendi kendine geliştirmiştir.
Atölye hiçbir zaman seri üretime geçmedi. Yıllık çıktı, tek bir kişinin elinden çıkabilecek sayıyla sınırlı kaldı; dolayısıyla marka geniş bir dağıtım ağıyla değil, tek tek ele alınan parçalarla tanındı. Bu ölçek, 2000'li yıllardan itibaren Amerika'da çoğalan bağımsız atölyelerin tipik ölçeğidir.
Malzeme ve biçim anlayışı
Üretimde ağırlıklı olarak İtalyan briyarı kullanıldı; daha seyrek olarak Cezayir ve Yunanistan kökenli kütükler de işlendi. Atölyenin tanıtım metinlerinde her bölgenin briyarının kendine özgü bir karakter taşıdığı, biçime karar verirken eldeki kütüğün de söz sahibi sayıldığı belirtilir. Bu yaklaşım, kalıbı önce belirleyip ahşabı ona uydurma alışkanlığının tersidir ve tek kişilik atölyelerde sık rastlanan bir çalışma düzenidir.
Ağızlıklar elde kesildi; malzeme olarak ebonit, akrilik ve eski stok bakalit çubuklar kullanıldı. Bu üç malzemenin dayanım ve işlenme farkları ağızlık malzemeleri maddesinde ele alınmıştır.
Ürün yelpazesi geleneksel biçimlerin kişisel yorumları etrafında toplandı. Kayıtlarda brandy, apple, chimney, yumurta (egg), pot ve yat (yacht/zulu) biçimlerinin yanı sıra Canadian ailesinden örnekler, bükümlü freehand parçalar ve bent Rhodesian yorumları görülür. Yüzey işçiliğinde hem düz cila hem kumlama uygulandı; atölyenin tercihi keskin sırtlı kumlamalar yerine yumuşak dokulu, yayvan bir yüzey elde etmekten yanaydı.
Atölyenin sonu
Rinaldi birkaç yılın ardından pipo yapımını bıraktı. Kapanışın gerekçesi ve tarihi kayıtlı değildir; yalnızca üretimin durduğu, kurucunun sanat çalışmalarına döndüğü bilinmektedir. Bugün pastel resim ve fotoğrafla ilgilenmekte, işlerini kendi adını taşıyan bir sanat sitesi üzerinden yayımlamaktadır. Kısa üretim dönemi nedeniyle J. Rinaldi imzalı pipoların sayısı sınırlıdır ve marka, Amerikan atölye pipoları literatüründe ince bir kayıt olarak yer alır.