Labuenapipa (Luis Wiesenthal)

Labuenapipa, Endülüs'ün şarapçılıkla tanınan kenti Jerez de la Frontera'da faaliyet göstermiş küçük bir el yapımı pipo atölyesidir. Atölyeyi tek başına yürüten Luis Wiesenthal'in doğum yılı kayıtlarda 1951 olarak geçer; kuruluş tarihi ise net biçimde belgelenmemiştir ve elde bulunan bilgiler 2010'ların başına aittir. İspanya'da pipo yapımcılığının çok dar bir çevreyle sınırlı kaldığı düşünülürse, atölye ülkenin sayılı bağımsız girişimlerinden biri sayılır.

Atölyenin kuruluşu

Wiesenthal'in çalışma hayatı, aktarılana göre pipoyla değil şarapla geçmiştir: uzun yıllar Jerez'in mahzenlerinde işletmecilik yapmış, bu arada yağlı boya ve suluboya resimle uğraşmıştır. Pipo tezgâhını da bu el işçiliği ilgisinin devamı olarak, kariyerinin ileri bir aşamasında kurmuştur. Başlangıçta boş zaman uğraşı olarak başlayan üretimin sonradan tam zamanlı bir işe dönüştüğü belirtilir. Atölyenin ölçeği hiçbir dönemde küçük seri üretimin ötesine geçmemiş, her parça tek elden çıkmıştır.

Malzeme ve yöntem

Atölyeyi ayırt eden başlıca özellik, malzemenin baştan sona aynı kişi tarafından denetlenmesidir. Wiesenthal kullandığı briyar kütüklerini kendi seçtiğini ve kendi kürlediğini, böylece kurutma süresini istediği gibi ayarladığını söylemiştir. Bu, hazır blok satın alan atölyelerden farklı bir çalışma biçimidir ve üretim hızını doğrudan sınırlar.

Briyar dışında, zaman zaman zeytin ağacının kök şişkinliğinden gövde çıkardığı da kaydedilmiştir. Zeytin kökü pipoculukta briyarın yaygın bir alternatifi değildir; Akdeniz atölyelerinde daha çok yerel bir tercih olarak karşımıza çıkar. Atölyenin ürün yelpazesinde ayrıca elektronik pipolar da yer almıştır. Bu parçaların, tütünü bırakmış eski içiciler düşünülerek geliştirildiği ve gövde işçiliğinde geleneksel yöntemlerden ayrılmadığı belirtilmiştir.

Tasarım çizgisi

Wiesenthal'in işleri, kalıplaşmış klasik biçimlerle tam anlamıyla freehand arasında bir yerde durur: serbest hatlar kullanılır, ama klasik oranlar bütünüyle terk edilmez. Atölyenin öne çıkardığı ölçüt yalnızca görünüş değil, duman yolu ve hazne ölçülerinin de tutarlı olmasıdır. Bu vurgu, tek kişilik atölyelerde sık rastlanan bir tutumdur: parça sayısı az olduğu için her gövdenin iç ölçüleri ayrı ayrı denetlenebilir ve biçim, işlevin önüne geçmeden kurgulanabilir.

Wiesenthal'in kendi referans ustaları olarak İskandinavya'yı, özellikle Danimarka okulu geleneğini gösterdiği bilinir; adı yüzey işçiliğine verdiği önem dolayısıyla Tom Eltang ile birlikte anılır.

Bugünkü durumu

Atölyenin faaliyetini sürdürüp sürdürmediği doğrulanamamaktadır. Uzun süre kullanılan internet adresi bugün pipoyla ilgisi bulunmayan bir ticari siteye aittir; İspanyol pipo camiasının güncel üretici dizinlerinde de atölyenin adı geçmemektedir. Bu nedenle Labuenapipa, hakkındaki bilgiler büyük ölçüde 2010'ların başında donmuş küçük bir atölye olarak kalır.