Gecikmiş Keyif Tekniği (DGT)

Gecikmiş Keyif Tekniği, İngilizce "delayed gratification technique" tamlamasının baş harfleriyle DGT olarak anılan bir kullanım alışkanlığıdır. Özü basittir: pipo her zamanki gibi doldurulur, yakılır ve birkaç nefes ya da çeyrek hazne kullanıldıktan sonra bir kenara bırakılır; kalan tütün aynı gün ya da ertesi gün, taze bir kibritle bitirilir. Amaç pipoyu yanık tutmakta zorlanmayı telafi etmek değil, bekleme sırasında hazne içinde oluşan tat değişimini kullanmaktır.

Kısaltmanın Kökeni

Terim, internetin ilk pipo topluluklarından alt.smokers.pipes haber grubunda yerleşmiştir; kısaltma sözlükleri de kaynak olarak bu grubu gösterir. Kısaltmanın hangi yılda ortaya çıktığı ve tekniğin tek bir mucidi kayıtlara geçmemiştir. Konuyu yazıya döken pipo yazarlarının çoğu, alışkanlığın kendilerinde tesadüfen başladığını, yarım kalan bir pipoyu atmak yerine sonra bitirdiklerinde farkı sezdiklerini anlatır. Bu yüzden DGT, tarihi belli bir yöntemden çok, camianın adını sonradan koyduğu yaygın bir pratik sayılır.

Uygulama

İzlenen sıra genellikle şöyledir:

• Pipo alışılmış biçimde doldurulur; doldurma ve yakma adımlarında bir değişiklik yoktur.
• Yakma ateşi verilir, kül bastırılır ve gerçek ateş yakılır.
• Birkaç nefes ile ilk çeyrek hazne arasında bir yerde bırakılır; pipo kendiliğinden söner. Yazılı tarifler haznenin en az yarısının, tercihen dörtte üçünün dolu kalmasını uygun bulur.
• Pipo dik durumda, tütünü dökülmeyecek biçimde bekletilir. Tavsiye edilen süre birkaç saatten bir iki güne kadar uzanır; en sık anılan seçenek bir gece beklemektir. Chuck Stanion, kendi Virginia-Perique kullanımları için ilk ateşten on ile on iki saat sonrasını en verimli aralık saydığını yazar.
• İkinci oturumda kül hafifçe bastırılıp yeniden yakılır ve hazne bitirilir.

Harmanın fazla nemli olmaması önerilir; kullanım öncesi kurutma bu yüzden tekniğin ön şartı gibi anılır. Bekleyen tütün nem çektiği için ıslak bir harmanda sonuç ekşiyebilir.