Danimarka Okulu

Danimarka Okulu, XX. yüzyılın ortasında Kopenhag'da doğan ve el yapımı piponun dünyadaki seyrini değiştiren tasarım ve zanaat akımıdır. Danimarka mimarlığında ve mobilya tasarımında 1930'lu ve 40'lı yıllarda egemen olan işlevselci (funktionalizm) anlayışı pipoya taşıyan ekol; süsten arındırılmış hatları, kullanım mekaniğini estetiğin önüne koyan titizliği ve kuşaktan kuşağa aktarılan usta-çırak geleneğiyle tanınır. Bugün dünyanın dört bir yanındaki bağımsız pipo ustalarının önemli bir bölümü, doğrudan ya da dolaylı olarak bu ekolün mirasçısı kabul edilir.

Doğuşu: Kopenhag Atölyeleri

Akımın kurucu figürü, İkinci Dünya Savaşı yıllarında Kopenhag'daki Suhr's pipo tamir atölyesinde (Suhr's Pibereparation) çalışmaya başlayan Sixten Ivarsson sayılır. Tamirle başlayan iş zamanla tasarıma dönüştü; Ivarsson'un elinde pipo, dönemin Danimarka tasarımındaki "biçim işlevi izler" ilkesine göre yeniden düşünüldü.

Ivarsson'dan sonra atölyenin ustabaşılığını Poul Rasmussen devraldı; Rasmussen daha sonra kendi atölyesini kurdu ve 1967'de öldü. İnce hatlı klasik biçimleri ve "laboratuvar boyaması" olarak anılan renklendirme tekniğiyle tanınan bu atölyeden Emil Chonowitsch, Björn Bengtsson ve Tom Eltang gibi isimler yetişti; Rasmussen'in ölümünden sonra atölyeyi eşi Anne Julie sürdürdü. Kopenhag'ın köklü pipo ve tütün mağazası W.Ø. Larsen de 1960'ların başında kendi atölyesini açtı; Danimarka'nın ilk kadın pipo yapımcısı olarak bilinen Else Larsen ile Poul Ilsted ve Hans "Former" Nielsen burada çalıştı. Bu atölye 1970'lerin ortasında kapandı.