Robert Mewis

Robert Mewis is een meester die in de jaren 1980 in Duitsland handgemaakte pijpen produceerde, terwijl zijn eigenlijke beroep architect was. Zijn naam wordt meestal genoemd samen met Hasso Baudis, die hem het vak leerde: toen Baudis stopte met pijpenmaken, ging het atelier in Oldenburg over naar Mewis, waarmee in de Duitse pijpenscene een korte maar opvallende periode van enkele jaren begon. In registerlijsten wordt de meester zelf met Bremen geassocieerd.

Overname van het atelier

Mewis leerde het pijpenmaken bij Baudis via een informele opleiding van enkele maanden. Toen Baudis rond 1983 de markt verliet en terugkeerde naar de architectuur, liet hij het atelier aan hem over. Vanaf dat moment begon Mewis onder zijn eigen naam te produceren. Er wordt gezegd dat hij het vakmanschap snel oppikte en dat er in de pijpenkringen van die tijd al werd gesproken over het feit dat hij ooit tot de beste namen van Duitsland zou worden gerekend.

Mewis, die een bekende naam werd in de Duitse handgemaakte-pijpenscene, stopte in 1988 met produceren. Als reden voor het vertrek wordt de moeilijkheid genoemd om van dit vak te leven en een gezin te onderhouden. Net als zijn leermeester keerde ook hij terug naar de architectuur. Hoewel er in latere jaren geruchten circuleerden dat hij af en toe nog pijpen zou hebben gemaakt, werden deze niet bevestigd; er wordt verteld dat hij eind 2003 aan een verzamelaar die hem benaderde vertelde dat hij geen atelier meer had om in te werken, maar dat hij ooit zou kunnen overwegen terug te keren naar het vak.

Vorm en constructie van de pijpen

Mewis' producten worden omschreven als vrije interpretaties van klassieke pijpvormen, met een gematigde lijnvoering die dicht bij het Deense classicisme ligt. In dit opzicht is het merk niet gebaseerd op een geheel vrije freehand-benadering, maar op bijgewerkte versies van bekende vormen. Als het meest onderscheidende detail wordt de eigen vorm genoemd die aan het beetgebied en het lipcontactvlak van de steel werd gegeven; dit detail wordt geacht het merk makkelijker herkenbaar te maken.

In de productie werden uitsluitend gladde (niet-zandgestraalde) oppervlakken gebruikt en volgens overlevering werd er niet gevuld; dat wil zeggen dat gebreken in het bruyèrehout niet met pasta werden gecamoufleerd, maar dat die kop simpelweg werd uitgesloten. Het kleurenpalet bleef beperkt tot bruin, rood, oranje en natuurlijke tinten. De stelen werden van eboniet gemaakt, met de hand gesneden; er waren zowel gefilterde als ongefilterde varianten. Wat betreft steelmaterialen is deze keuze in lijn met de algemene tendens van de Duitse en Deense ateliers van die tijd.

Stempel en gradering

De pijpen dragen op de steel het stempel "Handmade by Mewis". Daarnaast werd de kwaliteit aangeduid met hoofdletters; volgens overlevering begint de reeks bij A en daalt de kwaliteit naarmate de letter verder in het alfabet ligt, maar waar de reeks eindigt is niet bekend. Onder de gedocumenteerde exemplaren bevinden zich pijpen met de letters D en G. In bronnen wordt ook vermeld dat Mewis op de pijpen die hij produceerde een jaar garantie gaf. Omdat er geen document bestaat over het totale aantal geproduceerde stuks, is het niet mogelijk iets definitiefs te zeggen over de omvang van het merk.