Larrysson Pipes (Paul Hubartt)
Larrysson Pipes, Paul Larrysson Hubartt'ın İngiltere'nin güneybatı ucundaki Cornwall'da tek başına yürüttüğü atölyenin markasıdır. İzlanda doğumlu, çocukluğu Indiana'da geçmiş bir ustanın Britanya'ya yerleştikten sonra kurduğu bu küçük işlik, artisan ölçekli üretimin örneklerinden biri sayılır: bütün işlemler tek elden geçer ve katalogda kalite kademesi bulunmaz.
Ad ve zanaata giriş
Marka adı ustanın göbek adından gelir; İskandinav geleneğindeki baba adına dayalı adlandırmanın karşılığıdır, yani "Larry'nin oğlu". Hubartt 2002 yazında evlenerek Cornwall'a yerleşmiştir. Pipoyla ilgisi ise iki yıl önce, 2000'de Indiana'daki Tri State Pipe and Tobacco Club'a (TSPTC) üye olmasıyla ve kulüp çevresinin düzenli katıldığı Chicago pipo fuarıyla başlamıştır.
Britanya'ya taşındıktan sonra temel yapım bilgisini, Hamburg'da pipo tamirciliği yapan Marco Janzen'den aldığını anlatır: Myford marka bir tornada briyar delmeyi, ağızlık çevirmeyi ve bir atölyenin takım düzenini kurmayı bu dönemde öğrenmiştir. Sattığı ilk on pipodan sonra TSPTC'nin 2004 kulüp piposu siparişi geldi; kayıtlara göre kulübün 2005, 2006, 2007 ve 2008 pipoları da onun elinden çıktı.
Pensilva'daki atölye
Aile Şubat 2006'da Bodmin Moor'daki Pensilva'ya, Cornwall'ın en yüksek köyüne taşındı. Bahçenin ucunda, evle aynı yıl — 1820'de — yapılmış, uzun süredir kullanılmayan bir domuz ahırı duruyordu; yapının genişletilip pipo atölyesine çevrilmesi yaklaşık on sekiz ay aldı. Marka o günden sonra buradan çıkmıştır. Üretim uzun aralarla sürdüğü için ustanın bugünkü etkinliğine dair açık bir kayıt bulmak güçtür.
Damgalar, derecelendirme ve tarihlendirme
Larrysson pipolarında kalite kademesi yoktur; ustanın anlatımına göre her parça aynı özenle işlendiğinden derecelendirmeye gerek duyulmamıştır. Bunun tek istisnası, ayrıcalıklı gördüğü pipolara vurduğu kral tacı simgesidir. Gövde biçimine göre iki ayrı damga takımı kullanıldığı belirtilir. Tarihlendirme sade bir mantığa dayanır: pipo numarasının ardından üretim yılının son iki hanesi gelir, yani 2008'de yapılan 100 numaralı pipo "100-08" damgasını taşır.
Briyar ve yapım
Atölyenin ahşabı İtalya'nın Taggia kasabasındaki Romeo Briar işliğinden gelir; usta ekstra kalite plato ve çapraz kesim briyar bloklarını yerinde kendisinin seçtiğini söyler. Dolgu macunu kullanılmadığı için yüzey kararını ahşabın kendisi verir: blokta yalnızca birkaç iğne başı kum lekesi varsa ve damar ilgi çekiciyse parça düz yüzeyli bitirilir, leke çoksa ya da damar sönükse kumlama veya rustikasyon devreye girer. Bu ayrımın genel çerçevesi yüzey işlemleri maddesinde anlatılır.
Hazne, mortis (ağızlığın oturduğu yuva) ve hava kanalı tornada delinir. Üreticinin tarifine göre dört milimetrelik kanal haznenin tam dibinde ve merkezinde son bulur; tenonun (ağızlığın gövdeye giren ucu) ucuyla mortisin dibi arasında ahşabın genleşmesine yer bırakan küçük bir boşluk kalır ve bu kenar, hava akışını bozmaması için pahlanır. Hazne içi boyanmaz, kullanımda oluşan karbon tabakasının (kek) tutunabilmesi için yalnızca elde hafifçe zımparalanır. Kaba biçim disk zımparayla, ince ayrıntılar eğe ve törpüyle verilir.
Bitirmede alkol ya da su bazlı boyalar ve karnauba cilası kullanılır. Ağızlıklarda öncelik akriliktir; marka tanıtımlarında ebonit (vulkanit) ve Cumberland ağızlıklı parçalardan da söz edilir. Tenonlar delrindendir. Gümüşten şimşire uzanan ara halkalar, ağaç kabuğunu andıran rustikasyon ve kumlanmış yüzeyler markanın sık anılan özellikleridir; ağızlığa logo olarak bakır bir nokta kakılır.